verhalen over zachtjes balen

25. nov, 2019


 
Nog voor dat ik haar heb kunnen begroeten in de wachtkamer, laat Ariane alvast weten, dat ze helemaal klaar is met dat stomme denken over boosheid.
 
Ik geef aan dat ik zie dat dit een essentieel punt voor haar is en zeg haar nog eventjes te wachten met het bespreken van deze belangrijke kwestie totdat we binnen zijn in de speelkamer en we klaar zijn om te beginnen.
 
Al mopperend loopt ze met haar moeder de gang door naar de speelkamer.
 
Ze meldt via de spanningsmeter van Toontje dat ze hoog in de spanning zit omdat ze geen zin heeft in dit stomme gedoe, ze wil lekker spelen. Ze wil niet praten en denken over frustraties met Toontje. Ze wil alleen lekker spelen. 
 
Ik bedank haar voor haar eerlijkheid. Ik geef aan dat ik haar wens hoor dat ze lekker graag wil spelen. 
Dan leg haar mijn dilemma voor.  Ik wil haar graag lekker veel laten spelen, maar ik wil haar en haar ouders ook woorden en gedachten geven over handig omgaan met frustraties. Ariane en haar ouders zijn naar ‘Zachtjes balen met Toontje’ gekomen omdat ze het fijner willen hebben thuis. Ariane heeft ADHD en kan plotseling enorm boos worden als het lastig is en dan gebeuren er heftige vervelende dingen thuis. Door samen met haar ouders hier bij Toontje te komen spelen, denken en praten over frustraties, verwachten we dat ze samen leren wat ze handig kunnen doen als ze boos op elkaar zijn. Woorden en gedachten helpen om te snappen wat er gebeurt. En dan kunnen ze elkaar thuis makkelijker helpen als het lastig is. Dan blijft het vaker fijn, ook als het even lastig is.
Maar ja, Ariane wil niet praten en denken over frustraties.  Daar heeft ze vast een goed reden voor. Ze knikt, ze vindt het super irritant, ze kan het niet horen en wil naar huis.
 
Moeder zegt dat ze dit toch wel heel graag wil door zetten omdat ze thuis toch wel graag wil leren wat ze verstandig kunnen doen als Ariane zich verdrietig of boos voelt. Ariane legt haar hoofd op tafel en herhaalt nors dat ze alleen maar wilt spelen. Ze voegt er bovendien aan toe dat ze er ook baalt omdat ze niet eens Toontje zelf mag vasthouden. 
 
Dat is een wens die veel kinderen hebben als ze bij Toontje komen. Ze willen de handpop zelf bespelen. Ik erken deze wens van de kinderen. Maar honoreer hem niet. Ik wil de speciale magische werking van Toontje behouden. De specifieke interventies van de therapeut krijgen via Toontje een bijzondere waarde; het komt zoveel beter binnen bij ouders en kinderen.  De vrije speelse creatieve ruimte van spelen met een handpop wil ik de kinderen echter graag bieden: Daarom is er voor de kinderen het vriendje van Toontje. Een kleiner schildpad- handpopje waar zij zelf mee mogen spelen.
 
Als Ariane het kleine schildpadje in handen krijgt is ze direct om. “Hallo ik ben Kroontje” verzint ze vindingrijk en vliegensvlug, zoals een echte  ADHD-er betaamt. Ze speelt vol overgave en met plezier. Samen spelen, praten en denken Kroontje en Toontje en Ariane en ouders over de omgang met oplopende spanning en boosheid bij frustraties. Kroontje adviseert Toontje over verstandig gedrag als hij zich even erg boos voelt.

Wanneer ik Ariane de volgende keer ophaal in de wachtkamer stuift ze als een rakket naar de speelkamer. Ouders melden dat de rakket de woorden, gedachten en vaardigheden enthousiast thuis toepast.
Mission in progress!

8. dec, 2018

Hieronder lees je hoe vader en dochter uit een negatieve spiraal kwamen

door dat ze elkaar beter gingen begrijpen. 

 

Wil jij leren hoe je ouders en kinderen kunt stimuleren om oog en oor te houden

voor elkaar in goede en in slechte tijden?

Wil jij beter uitgerust zijn om ouders en kinderen te leren

hoe ze uit een negatief patroon kunnen stappen?

 

Bekijk dan het aanbod voor de trainingen Zachtjes Balen met Toontje schildpad

 

 

Altijd het zelfde liedje met jou!

Schildpad handpop Toontje verlangzaamt de interactie om elkaar te begrijpen

Waarom het erkennen van verlangens en gevoelens essentieel is

om verbinding met elkaar te houden als het lastig is.

 

Scene 1: Het zelfde liedje

Tijdens een spelobservatie ben ik getuige van een voorval tussen vader en dochter, die vader samenvat met: "altijd het zelfde liedje met jou".

Bo wil graag memory doen, maar dat kan niet meer, want het is tijd om te stoppen.

Bo baalt ervan. Ze zet een boos gezicht op en haalt ondertussen toch het memory-spel te voorschijn.

Papa Bert zegt geërgerd: “Je hebt heel goed gehoord dat het tijd is om te stoppen. Leg weg dat spel.” 

Bo baalt nog meer. “Maar ik wil nog even memory doen” zegt ze geëmotioneerd.

“Boooo….” zegt vader met een dreigende stem. Stampvoetend gooit Bo de memory doos weer in de kast. De doos valt en de plaatjes vallen eruit. 

Geërgerd zegt vader: “Bo, waarom doe je dit nou toch weer? Het was net zo gezellig en in een klap moet je het weer bederven.” Bo rent huilend weg.

“Altijd hetzelfde liedje met jou” zegt vader afkeurend terwijl hij met wilde bewegingen de memory plaatjes opruimt.

 

Scene 2: Een ander Toontje.

Wanneer vader en Bo met de sessies met Toontje schildpad beginnen, doet zich een vergelijkbare situatie voor. 

Bo wil graag nog een spelletje doen, maar dat kan niet meer, want het is tijd om te stoppen.

Bo baalt. Ze zet een boos gezicht op en loopt ondertussen vastbesloten naar de spelletjes kast. Vader kijkt met een geërgerde “daar gaan we weer” blik naar Toontje.

“Wat denkt u”, vraagt Toontje, “had u dochter graag nog een spelletje gedaan?”

“Ja” zegt vader, “maar ze weet heus wel dat dit niet kan”.

“Zou ze misschien hopen dat ze toch nog een spelletje zou mogen doen?” vraagt Toontje aan vader.

“Ja dat denk ik wel” zegt vader, “maar dat gaan we dus mooi niet doen”.

“Oh, u lijkt mijn vader wel” zucht Toontje. “Van hem moet ik ook altijd stoppen als het afgelopen is.” Vader moet lachen en ontspant een beetje. 

“Pffff” zucht Toontje. “Ik hou niet van stoppen. Dan is het net zo leuk en dan is het al weer afgelopen.” Bo staat met een boos gezicht met een spelletje in haar hand bij de kast..

 

"Zou jij nog graag door willen gaan Bo?" vraagt Toontje. Bo knikt.

“Ik wil het liefst altijd maar door gaan, net zolang als ik wil” zegt Toontje. Bo's blik verzacht.

“Ja” zegt vader op vriendelijke toon, “dat snap ik, maar dat kan niet.”

“Houdt uw dochter van stoppen?” vraagt Toontje.

“Nee dat vind Bo niet zo leuk” vertelt vader.

“Ik ook niet. Bleahh” zegt Toontje.

Bo kijkt en luistert nu heel aandachtig.

“Houdt u van stoppen?” vraagt Toontje

“Nee” zegt vader, “ik vind dat ook niet altijd leuk, maar het moet soms.”

“O, u klinkt weer net als mijn vader” roept Toontje op quasi geërgerde toon.

“Waarom moeten dingen toch altijd van grote mensen?” verzucht Toontje. “Waarom kunnen we niet precies altijd doen wat we willen en lekker nog even 1000 uur doorgaan?”

Dan schiet Bo haar vader te hulp: “Dat kan niet Toontje, je kan niet altijd je zin hebben, je moet ook eten en slapen en naar school hoor.” 

“Maar ik vind het zo jammer om te stoppen. Ik vind het net zo leuk met jou” zegt Toontje verdrietig.

Bo zet het spel weg en komt naar Toontje toe. Ze aait hem over zijn schildje en zegt: “maar ik kom terug hoor Toontje.”

“Maar dan moet ik wachten en daar heb ik een hekel aan” jammert Toontje.

“Ik ook” zegt Bo, “maar ik kom weer terug.”

“Echt?” vraagt Toontje

“Ja, toch pap?” zegt Bo.

Vader knikt.

Toontje zucht:“Wel jammer dat het nu voorbij is”

“Ja” zucht Bo. 

Vader kijkt liefdevol aandachtig toe hoe zijn dochter Toontje streelt.

Samen met papa en Toontje zingt Bo het afscheidslied van en stopt ze Toontje in zijn mand. Papa streelt de rug van zijn dochter.

Tot de volgende keer!

Bo zwaait en loopt hand in hand met papa de deur uit.

www.zachtjesbalen.nl

 

 

 
27. aug, 2018

Zachtjes Balen

veilig in verbinding blijven als het lastig is

 Moe, maar voldaan bereik ik refugio Vajolet in de Dolomieten. Terwijl ik bijkom van een pittige bergwandeling aanschouw ik de interacties binnen een grote Italiaanse familie. Zij kijken voortdurend omhoog  naar de top van de berg in afwachting van enkele familieleden die daar aan het ‘klettersteigen’ zijn. Er wordt opgewonden gepraat, gelachen en gefotografeerd. Ondertussen spelen een paar pubers en een jongen van een jaar of 9 met een houten paard. Wanneer de jongen van 9 van het houten paard valt weet ik direct hoe hij heet. De hele familie valt namelijk eventjes stil, kijken geërgerd naar de jongen en roepen dan in koor: “Marco!”

Marco schrikt van de val, misschien ook van de pijn, maar vooral schrikt hij van al die boze blikken die op hem gericht zijn. Hij krimpt in een en maakt zich dan uit de voeten.

Even later nadert Marco, iets ongecontroleerder ogend, de houten paarden. En dan herhaalt het tafereeltje zich. Het lijkt wel een muziek stuk. Druk en luid gekakel van de familie, een klap, stilte, boze blikken en dan dreunt het wederom in unisono: “Marco!!” Als aangeschoten wild vlucht Marco weg.

Even later zie ik hem inmiddels oververhit weer richting het paard lopen. Zijn gezicht valt me op, het is rood aangelopen, met wilde natte ogen. Als hij weer van het paard valt, en zich flink bezeerd, kijkt hij verschrikt op en verwacht hij, net als ik, het Italiaanse koor van negatieve bekrachtiging. Echter…deze keer heeft niemand iets in de gaten. Men is te druk met de opstelling voor de familie foto. Heel stilletjes, in een gekrompen, kijkt hij angstig om zich heen of niemand het gezien heeft. Ik hoor hem zichzelf van binnen geërgerd afwijzend toespreken: “ Marco!!!”.  

Als een geslagen hond voegt Marco zich in de opstelling voor de familie foto.

 

 

Marco wordt niet getroost of gekalmeerd. De negatieve bekrachtiging van de familie bij deze frustraties van Marco lijkt er voor te zorgen dat Marco steeds meer over zijn toeren raakt en zich zelf negatief gaat toespreken. Het ondermijnt zijn zelfvertrouwen en het brengt hem niet in de positie om te leren hoe hij in het zadel kan blijven.

 

Wil je leren hoe je ouders en kinderen kunt helpen

om met zelfvertrouwen te leren van frustraties?

 

In de training Zachtjes Balen leer je hoe je  middels begrip en positieve bekrachtiging kinderen kunt troosten en kalmeren zodat ze kunnen begrijpen wat er gebeurt. 

 

Zachtjes balen helpt gezinnen

om met elkaar uit een negatieve spiraal te komen zodat ze zelfverzekerd leren om gaan

met de frustraties van alledag.

 

14. mei, 2018

 

 

Filmpje ouder-kind-sessie met Toontje

Tijdens de trainingen en de supervisies over Zachtjes Balen bekijken we filmpjes van ouderkindsessies met Toontje of live demo-sessies om van te kunnen leren. Dit doen we omdat 60 % van de mensen een visuele leerstijl heeft: zij leren door te zien. 

Omdat cursisten regelmatig vragen om beeldmateriaal om ook na de training te kunnen oefenen met de interventies van Zachtjes Balen met Toontje, hebben we een filmpje gemaakt van een ouder-kind sessie met Toontje dat toegankelijk wordt voor cursisten van de trainingen Zachtjes Balen. Een aardige collega dramatherapeute met haar innemende dochter waren bereid om mee te werken aan deze film over een ouderkind sessie met Toontje. Dankzij hen kunnen komt deze vorm van dramatherapie in beeld en kunnen Toontje therapeuten nu naar hartelust leren door te zien. Deelnemers aan de komende groepsupervisie, basistraining, of verdiepingstraining krijgen de toegang tot deze film na afloop toegestuurd.  

Oud-deelnemers aan Zachtjes Balen kunnen de toegang tot de film hier bestellen voor 10 euro.  

 

 

5. mrt, 2018

Mijn Dino krimpt

 

Danny vertelt over zijn zorgen bij Toontje

 

Danny; Ik maak me zorgen

Toontje: Oo, ja, ik zie het aan je. Vertel eens wat houd je bezig

Danny; Ik maak me zorgen dat mijn dino krimpt

Toontje: Dino krimpt? Huh, leg me eens uit?

Danny; Ik heb een dino en die krimpt als die geen water krijgt

Toontje: Oh, wacht eens, is dat zo’n dino die je in het water legt en dat die dan groeit

Danny; Ja

Toontje: Wow, die heb jij?

Danny; Ja, 

Mama: we bewaren hem in  de badkamer

Toontje: En nu krimpt die?

Danny; Ja

Toontje: En waar maak je je dan zorgen over?

Danny; Dat ie krimpt.

Toontje: Wat is daar dan zorgelijk aan voor jou?

Danny; Dat ie zo klein wordt dat die verdwijnt

Toontje: Ooohh, ja, ik begrijp het, en dat zou je niet willen?

Danny; Ja

Toontje: Kunnen dino’s zo erg krimpen dat ze kunnen verdwijnen?

Mama; Nee, dat kan toch niet

Toontje: Kan dat niet?

M:Er blijft altijd iets over hoor

Danny; Nee, hoor, mijn vorige dino was helemaal weggekrompen

Mama: Haha, Je vorige dino is door de hond in stukken gereten, die heb ik maar weg gegooid

Toontje: Was ie daarom verdwenen?

M: Ja

Toontje: Dus niet door totale inkrimping?

M; Nee , dat kan niet hoor. Het was de hond.

Toontje: Hoe is dat voor jou Danny om te horen?

Danny: ?

Toontje: Maak je je nog zorgen of je nieuwe Dino kan inkrimpen en daardoor verdwijnen?

Danny: Nee

Toontje: Maar eh..Kan hij wel verdwijnen door de hond?

Mama: nee, we hebben een hekje boven aan de trap en de badkamer deur is altijd dicht

Toontje: Oh,  gelukkig, Maak je je nog zorgen om de dino Danny?

Danny: Nee,

Toontje: Wat mooi dat je net je zorgen deelde Danny. Wow, nu begrijpen we je. En nu heeft mama je iets belangrijks over verteld over je dino die krimpen . Ben nu gerust gesteld?

Danny: Ja, Toontje, zullen we een spelletje doen.