NS- aangelegenheden...

(Onderstaand verhaal is niet geplaatst in brONSgroen van mei 2012. Ik ga er van uit dat het vergeten is, want een andere optie lijkt mij onwaarschijnlijk)

Geloof, hoop en liefde…

Het komt natuurlijk overal voor en waarom zou het bij het spoor een uitzondering zijn?

De ziekte met een grote K slaat nog steeds kwistig om zich heen en ook mcn Piet v/d Burgt krijgt er min of meer mee te maken. Vol ongeloof krijgt hij te horen dat hij ook is getroffen door een tumor. Een ‘snotneus’ bleek niet zo onschuldig en er werd zelfs even het ergste gevreesd, maar de tumor bleek ‘goedaardig’. Het zit echter op een dusdanige plaats dat een operatie vrijwel onmogelijk is. De paniek slaat in eerste instantie toe, maar tabletten is een volgende optie en het lijkt nu redelijk onder controle. De medicijnen zijn goed te verdragen en hopelijk slaan ze ook aan. Bij de volgende controle zal moeten blijken of de tumor kleiner wordt.

De kerstdagen van 2011 gaan bij Piet en zijn familie de boeken in als slopend, panisch, vol ongeloof en angstig. Het idee dat het zomaar afgelopen kan zijn slaat in als een bom.

Na de acceptatie en de wetenschap dat de medische wetenschap er alles aan doet om de ziekte van Piet te bestrijden, stort hij zich in het carnavalsgeweld van 2012. Zijn zoon Nick is tenslotte Prins geworden bij de Spoorbuule en voor ziekte is nu even geen tijd.

Maar als alles achter de rug is zakt hij in een gat waar moeilijk uit te komen is. Even is hij  depressief en heeft het idee dat hij de volgende kerst niet haalt. Hij kan zomaar voor zich uitstaren en geen contact krijgen met wie dan ook.

De collega’s van het spoor reageren massaal en spontaan en dat doet Piet en zijn familie erg goed. Ook de aandacht van de artsen in het AZM van Maastricht is voor Piet een openbaring. Hij is geen nummer, maar een man met fysieke problemen die graag voor vol wil worden aangezien.

De meeste moeite heeft hij nu dat hij met tabletten oud moet worden en dat er nog niets zeker is. Het is allemaal afwachten en erop vertrouwen dat de artsen de juiste beslissingen nemen. Na de volgende controle hoopt Piet weer langzaam aan de slag te gaan, want hij mist het ‘geouwehoer’ bij het spoor in de kantine. Het begrip van het management in samenwerking met de bedrijfsarts is trouwens prima en hij krijgt alle gelegenheid om te herstellen.

De periode rond de kerst en jaarwisseling van 2011-2012 zal in het geheugen van familie v/d Burgt blijven staan als een memorabele periode die ze zo vlug mogelijk willen vergeten of tenminste een plaatsje in hun gedachten willen geven.

Hij neemt nu trouwens ook de gelegenheid waar om iedereen te bedanken voor alle spontane reacties die hij en zijn familie hebben gekregen. Uit de meest vreemde hoeken stroomden de reacties binnen en dat heeft hun enorm opgebeurd en goedgedaan. Dank daarvoor!

En nu? Nu weer langzaam het ‘gewone’ leven proberen op te pakken en vast te houden aan de leuze die hij op de muur in zijn woonkamer heeft geschilderd. Wat het betekent?

Geloof, hoop en liefde...

Mei 2012         

Kijk je in de koppeling van januari j.l. dan ontkom je niet aan het fronsen van wenkbrauwen. Ik vond een artikel met grote kop getiteld: ‘Vakkundig,   pro-actief, attent en gastvrij...” Wie zou de schrijver bedoelen met deze woorden? In hetzelfde blad komt verder de directeur van ProRail aan het woord en zij begint met: “We moeten de storing voor zijn en we moeten naar een cultuur waarin we zeggen dat de norm nul storingen is...” Ik moet in alle eerlijkheidzeggen dat het artikel klaar was voordat koning winter toesloeg, maar hoe verkoop je nu deze uitspraken aan de werknemer en klant? Ik lees verder in de bewuste koppeling vanjanuari dat de klant koning blijft en dat aan het eind van 2012 het papieren kaartje verdwijnt. Zou de schrijver van dit artikel ook de uitzending van het programma ‘radar’ hebben gezien waarin de klant totaal in de kou staat bij de klantenservice als hij aangeeft dat zijn chipkaart niet naar behoren werkt?

De schrijver hoopt dat 2012 een topjaar gaat worden, maar uiteindelijk maakt het niet zoveel uit, want de wereld vergaat toch in 2012...waarom zouden we ons dan druk maken om een klant? ‘Feestend ten onder’ is zijn motto!  

Wel belangrijk is natuurlijk dat we in Londen service gaan verlenen aan de reizigers en Olympiërs, want dat is belangrijk in een Olympisch jaar... Nick en Simon zullen na de spelen de strijders en vrijwilligers onthalen en hun met NS Hispeed begeleiden naar de eindbestemming Den Bosch. Daar zal een knetterend eindfeest worden gehouden en zal het ‘eind goed al goed’ zijn.

Daarna worden er op pagina elf ook nog enige items naar voren gebracht zoals: vakkundig, pro-actief, attent en gastvrij... Waar haalt de bedenker van deze items zijn inspiratie vandaan als het begin van 2012 helemaal in de soep is gelopen?

Is het dan allemaal negatief volgens ondergetekende? Nee, de foto bij het monument in Harmelen is prachtig. Hulde aan de fotograaf! 

(even voor de goede orde, dat is niet onderstaande foto)

Arend

April 2012

Tijden veranderen en mensen  veranderen mee. Je zult wel moeten anders ben of word je een zonderling. Je moet meelopen met de gemaakte regels en afspraken. Doe je dat niet dan word je niet alleen een zonderling, maar ook nog een luis in de pels van je baas of leidinggevende. Het is dus zaak om een grijze muis te zijn die niet opvalt en die, zonder te morren, ‘ja en amen’ knikt. Val je wel op door iets te schrijven dat niet aan de norm voldoet, dan heb je al een probleempje. Dan wordt het geschrevene niet geplaatst of de schrijver wordt ter verantwoording geroepen. Het zou makkelijk zijn om helemaal niets te schrijven of te zeggen. Gewoon je ding doen dan heb je van niemand last en de vijftiende van elke maand staat gewoon je geld op je rekening. Wat wil je nog meer? Klep dicht, gewoon je werk doen en de baas regelt het verder wel…

Toch vind ik dat een beetje te kort door de bocht. We leven volgens mij in 2012 waarbij ook de werknemer zijn zegje kan en mag doen. Dat kan direct naar je baas, dat kan via het POC, dat kan met een brief of met een column zoals deze. Als het dan via deze column gaat moet hij wel geplaatst worden. Dat gaat niet zomaar want voordat het inkt op papier komt wordt de column gewikt en gewogen. Is de schrijfstof te zwaar dan gaat de goedbedoelde column linéa recta het archief in.

(lees: prullenbak of papierversnipperaar) Geen overleg en uitleg vooraf, nee…dan wordt er maar niets geplaatst en is brONSgroen een stuk managersvriendelijker.

Natuurlijk gaat dit niet gebeuren en is bovenstaande een doemscenario. Wij in ZML zijn blij dat de managers open staan voor reacties van de werkvloer. Alles is en blijft bespreekbaar, toch…?

Arend (column niet geplaatst)

Maart 2012

Personeel(jaar)planner

ZML dook erin en produceerde de personeel(jaar)planner. Het ging niet over rozen en in het eerste jaar gingen er zaken fout. Het vertrouwen in het nieuwe fenomeen was ver te zoeken en escalaties waren er legio. Het management heeft, aan het begin van het nieuwe jaar, haar vertrouwen uitgesproken dat het nu goed is en inzichtelijk voor iedereen.

  Alberdien van Laarhoven            Tickets en Service Heerlen

  “Eerlijk gezegd heb ik er helemaal niets mee. Misschien komt het ook omdat het beetje langs mij heen gaat. Er is geen of weinig info beschikbaar. Wij hebben ooit een uurtje TWO gehad en meer info is er niet gekomen. Hier hangt geen planner aan de muur en inloggen op insite lijkt makkelijker dan het is. Voorlopig is de jaarplanner niet mijn ding...”

  Jos Greten                                     Hc en servicemedewerker ZML

  “Jaarplanner? Het meest onnuttige ding van de afgelopen jaren! Via omwegen je verlof proberen te regelen is geen vooruitgang en dan nog 24 uur wachten op goedkeuring draagt niet bij aan een prettige samenwerking. De dienstindeler was toch gewoon het eerste aanspreekpunt en veelal op de hoogte van het wel en wee van de werknemer? Daarbij komt ook nog eens dat de tm vaak afwezig is en dat je ‘zaken’ moet doen met een ‘vreemde’ tm of telefonisch afspraken moet maken...”

  Klaas en Henk                        Dienstindelers Heerlen

  “De planner is een goede agenda, maar is minder geschikt om te plannen. De planner is niet in staat om de cao en arbeidstijdenwet te controleren en daar moet je als dienstindeler zeker aan voldoen. Het management ziet natuurlijk wel in een oogopslag de aan-en afwezigheid van het personeel. Insite zou er aan moeten bijdragen om iedereen op de hoogte te houden, maar weet iedereen hoe je in insite komt? Er blijven aandachtspunten genoeg over om zaken te verbeteren en om in de toekomst nog beter inzicht te krijgen in een ‘werkbare’ planner...”

  Wijnand Feenstra                        Amso ZML

  “Een personeelplanner moet goed gevuld zijn anders werkt hij niet. Toen ik hier in ZML kwam was ik enthousiast over twee zaken n.l. dat de chef van dienst bereikbaar is voor 24 uur en dat er gewerkt werd aan een personeelplanner. Het management kreeg beter inzicht, kon over processen heen kijken en had in een vroeg stadium de vinger aan de pols. In het eerste jaar gingen er veel zaken fout en daarom heeft de planner een negatieve lading gekregen. Vanaf nu zal de personeelplanner niet meer weg te denken zijn...”

(artikel niet geplaatst) 

Maart 2012   Service…

Als je over een bepaalde doelgroep gaat schrijven dan moet je ook beseffen dat je misschien een ander tekort doet. Tja, dat moet dan maar…

Als je het over de NS hebt dan hebben daar veel mensen een beeld bij. Ze zien een mcn voor zijn stuurtafel of een cdt met zijn kniptang en railpocket, maar dan houdt het beeld ook op.

Natuurlijk werken er veel meer mensen bij ons bedrijf en de groep die eens onder de aandacht zou moeten komen zijn de mensen van T&S en S&V. Ongezien en ongemerkt verzetten zij veel werk zonder dat de meesten van ons dat in de gaten hebben. Zij zorgen toch, dat in eerste instantie, de treinreis van onze klant goed kan beginnen. Bij onduidelijkheid is er altijd wel een servicemedewerker of plp die de onwetende klant op weg helpt. Een helpende hand is vlug toegestoken en een onduidelijk abonnement van de 60-plusser is in simpele woorden vlug uitgelegd. Voordat de mcn en cdt ten tonele verschijnen zit de klant al vaak met een goed gevoel in de trein. Er wordt ook nog wel eens vergeten dat de lokettist niet weg kan om even te toiletteren omdat er een lange rij aan het loket staat of dat er geen aflossing aanwezig is. Je zou dan kunnen zeggen dat je het gordijn dan maar even moet dicht trekken, maar de mensen van T&S zijn daar veel te servicegericht voor. Eerst de klant, want een wachtende klant is een ontevreden klant. Een gefrustreerde reiziger is tijdens de reis ook geen gezellige klant als zijn reis niet goed is begonnen. De cdt loopt de kans dan tegen een muur van frustratie en onwil te lopen en met een beetje welwillendheid is dat te voorkomen…

Dit is dus het moment om deze collega’s van T&S en S&V op deze manier, een veer op de hoed te stekken en eens extra in het zonnetje te zetten. Zomaar…

Arend

Februari 2012

Het lag klaar en ik hoefde het maar op te sturen, maar het liep iets anders. De column moest herschreven worden.

In de laatste dagen van het oude jaar zaten wij met een aantal noeste arbeiders aan tafel. Het toeval wilde dat er ook een aantal managers zaten die onze verhalen aanhoorden. Opnieuw werd er met klem op gewezen dat de jaarplanner (ja, daar heb je hem weer) openbaar en voor iedereen leesbaar, aan de muur in de kantine zou komen te hangen. Of dit werkelijk is gebeurd is met dit schrijven nog niet duidelijk, want nu hangt er nog niets tegen de muur. De managers komen bij elkaar om in een laatste ronde de plooitjes glad te strijken…

Het heeft toch wat voeten in aarde gehad voordat het mormel inzichtelijk zou zijn! Maanden is er geschreven, gevloekt, gezucht, opnieuw geschreven, harder gevloekt en hoorbaarder gezucht, maar nu…nu is hij dan eindelijk openbaar! Nu kunnen we eindelijk zien of we verlof kunnen krijgen als wij dat willen. Nu kunnen we meteen zien of een dag te besteden is en waarop we niet 24 uur op toestemming hoeven te wachten omdat de manager zijn goedkeuring moet geven. Hij hoeft niet meer te onderzoeken of Pietje eerder had gevraagd dan Keesje, want iedereen kan nu zien dat Keesje een leeg vakje heeft aangekruist en dat Pietje daarom vette pech heeft!

Ik hoop van harte dat dit verhaaltje geen verzinseltje is en dat het gedoe om de jaarplanner nu echt voorbij is. Het wordt voor de schrijver nu langzamerhand vervelend en de lezer zal er nu ook zijn neus van vol hebben…

Mag het nu nog? Ik wens iedereen een werkbaar jaar!

Arend (column niet geplaatst)

December 2011. PETER...

We staan voor de kerst van 2011 en automatisch overdenk je dan het jaar. Je klimt weer in de pen om over J. Planner te schrijven, maar iets anders werpt een schaduw over de afsluiting van 2011...

Het venijn zat in de staart want op 11-11-2011, de opening van het carnavalsseizoen, werden we opgeschrikt door de plotselinge dood van onze collega Peter Dekker. Een acute hartstilstand maakt een einde aan zijn leven. Peter, een man vol levenslust, passie en humor, weggerukt uit zijn gezin en werkomgeving. Iedereen is verbijsterd. Hoe is dit mogelijk? Een man in de bloei van zijn leven die zijn dochters nog groot moest zien, die nog veel toneelrollen moest spelen en die nog zeker 20 jaar moest werken... Peter had tenminste 85 jaar moeten worden, maar ons is niets gevraagd. Iemand anders heeft iets anders beslist. Inderdaad, dood hoort bij het leven, maar toch niet bij een man van 45?!

Veel mensen op het zuidelijk halfrond kende Peter als een fantastisch opgewekte kerel. Met iedereen maakte hij een praatje en zeker het treinpersoneel kon ‘lezen en schrijven’ met Peter van de bijsturing. Bij problemen in de treindienst probeerde hij altijd het beste uit het vuur te halen voor de mcn en hc...

Voor Peter is dit aardse bestaan afgelopen en hij zal daarboven, zoals zo velen schreven in de sociale media, een toneelstuk opvoeren zoals ze nog nooit hebben gezien!

Voor zijn vrouw en twee dochters is de komende periode een zware en moeilijke tijd. Emotioneel zal deze klap nog lang nadreunen. Deze kerst wordt vooral moeilijk voor zijn gezin en later, veel later kunnen we weer lachend praten over de acteur, sinterklaas en zwarte piet, collega, man en vader...

PETER DEKKER

Bij mij zal hij altijd in herinnering blijven als pure humorist...

November 2011. Jaarplanner deel 3...

Het wordt misschien een beetje vervelend om het nu weer over dat gedrocht te hebben, maar er is nieuws. Ze gaan het openbaar maken!

Elke week weer opnieuw wordt het in de kantine tegen de muur gehangen. Niemand hoeft meer bang te zijn om belazerd te worden, want je kunt nu zelf zien of er op een bepaalde datum verlof verleend kan worden of niet. Een blanco hokje? Zet je naam erin (wel met pen) en hup...alles geregeld! Geen moeilijk gedoe meer met bellen en over 24 uur hoor je of je vrij hebt of niet, nee...nu gaat alles beter worden. Mso blij, amso blij, tm’n blij, did blij, mcn blij, hc blij. Kortom komt het hier op neer dat iedereen blij is. Beloofd is beloofd!

Het bovenstaand verhaaltje is een verzonnen verhaal, een utopie, een verzinsel en een leugen!  Nog steeds heeft de manager de vinger aan de jaarplannerknop. Angstvallig wordt de medewerker de toegang geweigerd. Er is geen openheid ten opzichte van elkaar en waar vertrouwen een groot goed zou moeten zijn, heerst steeds meer argwaan. 

Ondergetekende weet ook niet waarom er zo panisch wordt gereageerd als het om het ongelukkige kindje (lees: jaarplanner) gaat.  Meestal worden lelijke kindjes vanzelf minder lelijk naarmate ze ouder worden, maar ons jaarplannertje ontkracht deze stelling. Hij is lelijk, jankt altijd, snottert en hoest, maar op een of andere manier kijkt het management er met vertederende blikken naar. Met veel liefde wordt hij verzorgd en op managershanden gedragen. Owee, als je eraan komt. Afblijven is het devies.

Is er dan helemaal geen dokter in deze NS-wereld die naar dit zieke mormeltje wil kijken? Iemand met een passend medicijn waardoor deze ongelukkige lelijkerd een beetje positiever uit zijn ogen zou kunnen kijken?  Iemand die hem uit de computer kan trekken en tegen de muur kan hangen...

Arend

En toen ging bovenstaande column niet door! Kijk onderstaande nieuwe column voor november 2011...

November 2011...ingelast!

Oktober 2011

En dan ineens duikt een nieuwe naam op. Een nieuwe communicatiemedewerker – trouwens een perfect scrabblewoord – doet haar intrede. De oude – Henny Willems – geeft het stokje over aan Michelle Roest. Michelle wie? Michelle Roest! Ja, ik ken haar ook niet, maar dat zal wel gaan veranderen. Ik mag toch aannemen dat zij zich gaat voorstellen aan het voetvolk van ZML. Compleet met foto, want iedereen moet toch weten hoe dit nieuwe fenomeen er uit ziet. Je kunt wel speculeren, maar meestal kom je dan bedrogen uit. Volgens Michelle gaat ze dit stokje tijdelijk overnemen en zal er over een poosje weer iemand anders aan het roer staan.

Is er misschien iemand die zich alvast kandidaat wil stellen? Iemand die zich met hart en ziel wil inzetten voor lezend ZML? Eisen zijn niet duidelijk gesteld, maar als je een vlotte babbel hebt en weet wanneer je word of wordt schrijft, maak je een redelijke kans. Sollicitatieformulier bij de MSO inleveren!

Henny was voor mij een goede hoofdredacteur omdat ik hem zelden zag en nog minder hoorde. Als je elkaar het vertrouwen geeft dat lijkt alles vanzelf te gaan, maar niets was minder waar. De afgelopen jaren heeft hij zonder riemen moeten roeien omdat er doodeenvoudig te weinig geld beschikbaar werd gesteld om een goed personeelsblad te maken. Dat er dan toch nog zoiets uitkomt zoals nu mag toch mede op het conto van Henny worden bijgeschreven.

Ik denk dat ik uit naam van alle medewerkers van brONSgroen spreek en Henny hartelijk bedank voor zijn inzet in ONS blad...

Meteen is dan duidelijk dat Michelle een zware erfenis op haar schouders krijgt. Ze moet ons toch maar kunnen beteugelen en ik wens haar alvast succes omdat het geen ‘makkie’ gaat worden! Om te werken met  medewerkers die je nauwelijks kent en die het meeste werk in eigen tijd doen lijkt op voorhand een moeilijke klus...

Arend

September 2011. Jaarplanner, deel 2...

In de vorige column had ik het over de jaarplanner. Dat monsterachtige gedrocht (een ander woord schiet mij nu even niet te binnen) dat nog steeds het daglicht niet heeft gezien. Er zit zoveel schrijfstof op dit item dat we het nog een keer hebben over dit fenomeen. Er kwamen wel reacties over de column van augustus en ik had ook het idee dat ik er nog niet klaar mee was. Nog steeds zit bij het management het slot op de spreekwoordelijke jaarplanner-kluis, want van hun kant kwamen geen reacties.Toch heeft hetzelfde management beloofd, tijdens de geboorte van de planner, om het kleinood te publiceren. Elke week weer opnieuw! Waarschijnlijk, nee niet waarschijnlijk, blijft dit een utopie. Het zal wel teveel werk zijn om het uit te printen en de mensen van de servicebalie zullen wel geen punaises leveren.

Moet je dan als werknemer blijven geloven dat de planner ook eerlijk wordt toegepast? Vroeger maakte een belofte schuld, maar nu wordt daar achteloos aan voorbijgegaan. Niet reageren is ook reageren, zal het management denken, de oppositie zal langzaam uitsterven. Mensen worden moe van steeds weer opnieuw op te staan en te gaan vechten tegen iets dat bij voorbaat al geen kans van slagen heeft.

Is het nu zo moeilijk om een keer per week deze planner uit te hangen in de kantine? Wat houd de baas nu echt tegen om dit wekelijks wereldkundig te maken? Het is zoveel gemakkelijker voor de medewerker om via deze lijst zijn vrijetijdsaanspraken te verzilveren, i.p.v. de baas elke keer lastig te vallen. Hij/zij  heeft het toch al zo druk achter zijn/haar pc...

Feit blijft wel dat er een columnist in dit blad voorkomt die hier wel iets mee kan. Dit zijn de krenten in de pap van een publicist. Hier mag/moet je tegenaan blijven schoppen/duwen/reageren/schrijven. 

De jaarplanner zal wel een schrijfitem blijven, denk ik (hoop ik)...

Arend

Verlofboek, oeps, sorry...jaarplanner!

Bommelding of de melding dat er een verdacht uitziend pakketje is gevonden, legt het treinverkeer, op een belangrijk knooppunt in Nederland, helemaal plat.

Het is bizar dat één iemand dit middel gebruikt om Nederland wakker te schudden... Hij of zij heeft natuurlijk gedacht om een doosje of tasje ergens neer te zetten en er ook nog een paar draadjes uit te laten steken. Succes verzekerd, het bedrijf slaat groot alarm met alle toeters en bellen tot gevolg.

Vertraging? Minimaal een uur en dan heb ik het niet over de vervolgvertraging door het missen van een bus of tram...

Wat ik in dit stukje aan wil geven is dat iemand zonder veel moeite aandacht vraagt en het vervolgens ook krijgt. In ons bedrijf is dat iets anders. Als je bijvoorbeeld de aandacht wil vragen voor de sociale aspecten en gevolgen van een opgebouwd pensioen, waar de regering aan wil snoepen, dan krijg je de mensen niet op de barricaden. Ze halen hun schouders op en zeggen: “Dat zien we dan wel weer”.

Nu hebben wij een Mso die vervolgens toch de aandacht krijgt met een omstreden plan. Plan? Het is geen plan meer want het is inmiddels ingevoerd! Het fenomeen ‘jaarplanner’ is doorgedrongen in ZML en onze Mso is de geestelijke vader van dit jaarplanner-achtige baby’tje...

Nu is het bij een baby’tje meestal zo dat je boven een wagentje hangt en je bewondering uitspreekt over zoiets knaps en moois. Nu echter kijk je vol afgrijzen wat er in het wagentje ligt te krijsen om aandacht te vragen...

Het is ook nog eens zo dat het baby’tje heel diep is ingestopt om maar geen virus op te lopen en dat niet iedereen zomaar dit wondertje mag en kan vasthouden. De ouders willen het beschermen tegen de boze, grote spoorwereld.

“Beste ouders...maak een foto van dat gedrocht en hang het aan de muur zodat iedereen het kan aanschouwen. Gaan we het toch nog aardig vinden, misschien...

Arend

In Amsterdam stap ik af en een kop koffie heb ik verdiend. Daarna naar Almere-Oostvaarders en van daaruit naar Hoofddorp. In Diemen-zuid wordt de trein opgeheven en de mensen voor Schiphol en verder, moeten overstappen. Onverlaten hebben op het baanvak koper gejat en er is maar beperkt treinverkeer mogelijk. Eén en ander verloopt soepel en vertraging wordt tot het minimum beperkt. In Hoofddorp-opstel moet ik mijn trein zoeken en verdorie, laat ik hem nou meteen vinden! Precies op tijd vertrek ik richting Schiphol en verder. In Utrecht kom ik op een vreemd spoor binnen en ik vraag mij af wat er aan de hand is. Plots klinkt door de omroep van de trein dat de trein niet verder rijdt en dat de mensen allemaal moeten uitstappen. Er blijkt een draadbreuk te zijn op het baanvak Utrecht -’s Hertogenbosch. Ik probeer informatie te halen, maar krijg het nergens. Dan blijkt dat de reiziger maar via Rotterdam naar Eindhoven moet reizen en vandaar de geplande reis weer moet oppakken. Mensen weten niet waar ze aan toe zijn en de info is bedroevend. Hoe is het eigenlijk met de info naar de conducteur verlopen, want daar hebben we het nog niet over gehad. Info, bijsturing, communicatie, telefoon, railpocket en andere middelen werden niet ingezet om de conducteur op de hoogte te houden. Ach ja, moet ik nu een rapport van onregelmatigheid maken op dinsdag de veertiende?