De cavia. Te klein om te serveren in een drie sterren restaurant. Te groot om in een keer door het toilet te spoelen. Dus je blijft ermee zitten. Gemiddelde leeftijd:  4-6 jaar. Of 8-9 jaar. Maar dan is de cavia nooit op de tocht gezet. Heb ik iets tegen cavia’s.  Nee, dus “ the pro’s and cons of cavia”, vraag mij er niet naar.  Thuis waren de kinderen dol op de cavia’s. Effen wit of bruin, gevlekt of gepokt en gemazeld. Alle cavia’s waren lief. De verzorging was voor mijn vrouw. Gelukkig ook een cavialiefhebster anders stinken die beesten ook nog. . We hadden er steeds één. Terwijl het sociale dieren zijn, die liever samen de kooi hadden gedeeld. (Mannetjes bij de mannetjes en de vrouwtjes ook.) Onze oudste zoon haalde de cavia vaak uit de kooi. Gezellig op schoot, aaien en hoewel staartloos, zag je de cavia kwispelen.  Zeiken op het kinderbroekje was het einde van de pret. De cavia werd ruw verwijderd en huilend  de verschoning  getolereerd. De laatste cavia was een acrobaat. Lenig wegspringen voor graaiende kinderhandjes en zo. Mijn zoon wiegde het beestje aan zijn voorpoten. Schouder uit de caviakom?, geen idee. Luid piepend werd de foltering ondergaan. De cavia ontwikkelde zich en kon al snel swingen als een volleerde rapper. Na een nieuw aangeleerd kunstje bleef de cavia rustig liggen. Moest even bijkomen van een nieuwe act. Mijn zoon zei dat de cavia moest slapen en legde de cavia stilletjes in zijn kooi. De volgende dag lag de cavia dood in zijn kooi. Salto mortale.     

Vakmanschapachtig gedrag. Ja, ik hoorde het echt. Op de radio. Van een geleerd persoon.

Het ging over iemand die zijn ervaring en kennis had bewezen. Dus die persoon had  vakmanschapachtig gedrag vertoond. De reporter van dienst knikte buiten beeld( immers radio) dat het goed was. Pure taalvervuiling. Komt heel vaak voor. Vooral als er camera’s en microfoons in de buurt zijn. Dan gaan we gewichtig praten. Vaak met de aanhef: Ik persoonlijk vind…….. Lekker belangrijk. Eigenlijk is onze mening helemaal niet interessant. Wanneer vandaag aangetoond is dat je van veel koffiedrinken een hartverzakking krijgt, kun je volgende week wel ergens lezen dat koffie de bloedvaten juist verruimt. En dat een beschaafde hoeveelheid cafeïne per dag, helemaal prima is.

Wie denkt zich in een schoolgebouw roerloos te moeten verbergen voor de naderende sluipschutter heeft het ook mis. Je moet de deur barricaderen met tafels, stoelen, de poppenkast, de sjoelbak en de hoge plantenbak. De volgorde schijnt er niet toe te doen. De schutter zal dan dit lokaaltje voorbij gaan ? Zou kunnen. Uitproberen lijkt mij lastig.  Als het maar vakmanschapachtig gedaan is.

Op een kookworkshop, wat een stom woord, heb ik deze week geleerd hoe je een uitje moet snijden. Niet meer? Ja wel, maar de rest ben ik vergeten of heb het verdrongen. Het resultaat is trouwens hetzelfde. Eerst het velletje eraf pellen. Dan de ui doormidden snijden. Met de platte kant op het werkblad leggen. Met een mes twee doorsneden (horizontaal) overdwars maken. En dan smalle reepjes snijden. Het resultaat is verbluffend. Prachtige vierkante snippers ui op het werkblad. De duim wel buiten het snijvlak zetten, want anders wordt een witte ui alsnog een rode. Tranende ogen mag, maar spreken niet. Tenminste niet over de ui.  Onze poedel Pier kan daar niet tegen. De ui-klank emotioneert hem. Het triggert Pier ontzettend. Hij denkt dat hij uitgelaten wordt. Hij kwispelt, jankt en springt tegen de buitendeur. Ik ben mij er erg bewust van en heb mijn woordkeuze aangepast. De opmerking " Een fluitje van een cent" werd dus " Een deuntje van een Euro". en "broodje haring met uitjes is omgevormd naar "broodje haring met witte smurrie". En als ik uit eten ga, spreek ik over "hapje in den vreemde".  De buitenboordmotor is al vervangen door een motor die het niet waard is om aan de binnenkant te mogen hangen. Ik heb nu zoveel aanpassingen gedaan, ook in huis, oh nee, mijn onderkomen, dat er geen hond meer met mij wil praten. Behalve Pier dan. Ik doe hem weg. Hij gaat eruit, eh, nee gewoon weg. 

Haren kammen, niet in de gang, doe dat boven voor de spiegel. Mijn vader moppert achter mij langs en ontfermt zich over mijn zusje van 5. Haar zondagse jurkje is net uit de was. Gekreukeld en al weer vies. Dat mag kennelijk wel. Jassen aan en naar de tram. Lijn 1 op de hoek van de Koninginneweg. Ik woon vlak bij remise Havenstraat en heb al heel veel trams gezien. Misschien wel alle motorwagens van het GVB. Maar in de tram, nog nooit. Gelede tram (enkel geleed) nummer 557 glijdt naar de halte. Achter instappen en langs de conducteur naar een vrij bankje. Aan het raam. Mijn vader corrigeert, de oudste zoon moet plaatsmaken voor het kleine broertje. Zwaar teleurgesteld laat ik hem voor mij langs naar het raampje kruipen. Ik voel mij de tramexpert, weet er, denk ik, ook veel van. Ken alle wagennummers van lijn 1 en lijn 16 uit mijn hoofd. (Komt door de remise-ritten) Ken de dienstregeling van bus G ook al. Met de eindhalte pal voor ons huis. Komt uit Sloten, daar ben ik nog nooit geweest. Klinkt ver weg, maar zal wel meevallen, want de bus is binnen een uur weer terug. Gelukkig kan ik wel over hem heen kijken en geniet toch van de rit. In de Leidsestraat zit ik op het puntje van de bank om niets te missen van het passeren van de trams op de bruggen. De tegemoetkomende trams van lijn 1 en 2.

Op de halte Oudezijdsvoorburgwal uitstappen, want vlak bij C&A en HEMA. Het kleding kopen interesseert mij niets, maar de kroket die in één van de steegjes op mij wacht, des te meer. Hoogtepunt van het jaarlijkse uitje. Of twee keer per jaar,dat kan ik mij niet meer herinneren. Maakt niet uit, de tram rijdt mij gelukkig ook weer terug. Enkel geleed, nummer 559. En alsnog aan het raam.

Elk jaar weer iets nieuws bedenken. Immers elk jaar jarig. Het is een opgave. Als 10 jarige was verstoppertje en diefje met verlos al voldoende. Gratis en onbeperkte deelname. Op mijn 16e stond een schuifelfeestje op de agenda. Ouders kreeg je wel uit de voorkamer, maar niet uit huis. Twee jaar later op herhaling mét alcohol. Gezelliger en een uurtje langer. Daarna geen feestje meer onder de vleugels van. De volgende feesten waren niet meer aan een verjaardag gebonden. Ook geen sluitingstijden meer. De ochtendzon prikte vaak de laatste ballon door. Later ging je onregelmatiger vieren. Geld kon je vaak beter besteden aan de opbouw van, ja,.... waar begin je zoal aan. En als de kinderen de deur uit zijn, dan komen de feesten weer terug. Vaak op lustrumdagen. Topper is de 50ste met opblaas-Abraham voor de deur en gasten die je al lang uit het oog verloren was. En niet ten onrechte. Gelukkig vergoedt het cadeau opborrelende frustraties. Ik werd verblijd met een oriëntaalse danseres. Ook wel buikdanseres genoemd. Mysterieus, fascinerend en inspirerend. Het is een isolatiedansvorm: verschillende lichaamsdelen, die onafhankelijk van elkaar bewegen. Draaien met de heupen en het bekkengebied. Na een mooie avond vroeg ik mij af: rechts of linksdraaiend.    

Nieuwe commentaren

14.12 | 18:02

Dank je wel voor de link, ik ga jou ook zeker volgen, groet Bas

...
14.12 | 17:30

Hallo Bas,
Ik heb erg genoten van je schrijfsels en ben van plan je blog regelmatig te bezoeken. Ik plaats een link op mijn website Babbeliertje!
Lia

...
06.12 | 21:25

Hallo.
Leuke site . Ik wens je heel veel succes .
www.sleutelinformatie.nl

...
27.08 | 22:25

Ik zal van beide modellen één op je af sturen, kun je het zelf uit proberen. Niet tegelijk laten draaien, want dan draait het in de soep.

...
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE