Afgelopen weken spatte Mart Smeets iedere dag van het scherm. Vanaf de start van de Tour de France tot aan de sluiting van de Olympische Spelen. Dat is zijn vak. Een moeilijk vak ? Ja, waarschijnlijk wel. Dagelijks met sporters aan tafel. Zorgen dat je een programma maakt dat boeit. Is lastig. Sporters zijn geen praters. Sporters trainen en topsporters trainen zelfs hard. Geen woorden maar daden.Daar gaat het om. Geen tijd voor kletspraat. En hun verhaal. In de meeste gevallen spreken de beelden. Die krijgen we vanuit alle hoeken en gaten tot ons. We hebben ons eigen verhaal. Commentaar,kritiek. En dan moet Mart Smeets uit die sporters nog eens een verhaal halen. Vaak op een laat tijdstip. Die gasten willen naar bed. Geen kletspraat verkopen. Morgen weer trainen of een wedstrijd. En als ze toch een verhaal hebben, dan vertellen ze dat niet. Sponsorbelangen, clubbelangen. Ga daar maar aan staan als journalist. En dan de tijdsdruk. Vaak minder dan 10 minuten per gast of per onderwerp. Meer heb je niet. Ga daar maar iets van maken. En dat Mart Smeets dan "rare" verhalen stelt. Gekke opmerkingen maakt. Allemaal heel goed te begrijpen. En toch zulke hoge kijkcijfers, het werkt dus wel. Het is weer eens iets anders. En altijd beter dan iedere dag naar Geer en Goor, Guus M., Frans en Ali B. en die engerds van Boulevard te moeten kijken. Jammer, dat we weer een jaartje moeten wachten. 

Kent U dat ? Vast wel. Nee, leg ik het uit. We vliegen allemaal weleens. Korte vakantievluchten, intercontinentaal of stedentrips. Hoewel er crisis is, zijn de meeste vluchten goed bezet. Meestal volgeboekt zelfs. Veel passagiers zijn nerveus. Niet helemaal stijf van de zenuwen, maar toch.. Hoe ik dat weet?  Heel simpel. Wanneer bij de gate voor het vertrek gestart wordt met het inchecken, staat iedereen al te dringen in de rij. Stel dat ze zonder mij vertrekken. Misschien zijn er te veel staanplaatsen op deze vlucht. Als ik moet staan dan wel graag aan het raam. Mogen de kinderen voor mij staan. De kleinsten kunnen dan niet van het uitzicht genieten. Mogen die wel een half uurtje op mijn rug.En kunnen we ook gemakkelijk bij de rekken. Heerlijk tijdens de hele vlucht in de rekken rukken. Maar eenmaal in het vliegtuig blijken er toch stoelen in te staan. En de staanplaatsen zijn beperkt tot het gangpad. Yes, valt weer mee deze keer. 

Na een comfortabele vlucht volgt een dito landing. Applaus klinkt op uit de cabine. Ook  al is de landing technisch matig verzorgd. Het applaus is pure opluchting. Want zo'n prestatie is het niet om die kist netjes aan de grond te krijgen. Het toestel taxiet naar de gate en komt piepend tot stilstand. En dan vangt het rekken rukken aan. De  medepassagiers springen in het gangpad. Er volgt een wilde worsteling boven hun hoofd. De rekken klappen open en de buit wordt eruit gegrist. Ze koesteren blij hun eigen spulletjes. Zijn toch maar mooi heelhuids meegekomen. Ze zijn zo blij. Maar die bagage hadden ze daar toch zelf ingestopt.? Ongeduldig wordt trappelend van ongeduld op stappen richting uitgang gewacht. Dat duurt altijd meer dan 5 minuten. Immers er moet worden voldaan aan de bestaande regels. Daar heeft niemand een boodschap aan. Ze moeten eruit en liefst zo snel mogelijk. De rekken zijn leeg, op weg naar de vrijheid. Toch nerveus?? 

Nee, dat is niet verkeerd gespeld. Natuurlijk denk je aan de Gay Parade. Dat is Amsterdam. Dat is het topje van de ijsberg. Waar niet tegen aan gevaren wordt. Daar gebeurt het en daar moet je zijn. En zeker als je bij de familie hoort. De mannenfamilie en de vrouwenfamilie. Strikt gescheiden en toch ook weer niet. In provinciedorpjes hebben we geen parade. Geen optocht. Hoog uit één baderie per jaar. Of één wintermarkt. Alleen de temperatuur verschilt overigens. Geen kanaal omringd door vrolijke mensen. Wachtend op de volgende showboot. Nee, dat kennen we allemaal niet. Maar wat ze in Amsterdam niet hebben, dat staat bij ons gewoon in de wei. En niet alleen in dat mooie zomerse weekend in Amsterdam. Nee, het hele jaar door. En ook heel dartel. 

Een oude pastoor in Enkhuizen,

zat van top tot teen onder de luizen

ik vroeg toen de man

hoe kom je daar an

hij zegt, die zijn van monseigneur Bluysen.

 

 

 

 

Lurken doe je aan een waterpijp. Niet dat het een wijd verbreid gebruik is in Nederland of dat het lekker is. Geen idee. Lurken is ook zachtjes sabbelen. De zuigeling aan de moederborst. Vind ik een mooi beeld. Hoewel, kun je tegen de jonge moeder zeggen dat er meer gelurkt moet worden. Het kan wel eens het laatste kraambezoek zijn. 

Op visite krijg je vaak de vraag, wat je wil drinken. Zeg dan nooit: wat je open hebt. Kan heel onhygienisch zijn, want de gastheer of gastvrouw, om over hun kinderen nog maar te zwijgen, hebben misschien wel aan de fles staan lurken. Even op een onbewaakt ogenblik, snel vanuit de koelkastdeur en weer terug.  En als je thuis het bezoek alleen maar wijn aan kan bieden, vraag dan nooit: wat wil je drinken, maar zeg dan snel,terwijl je al richting keuken bent: rood of wit ? Tja, ik had beter rosé kunnen vragen, nou bij deze dan: rosé. En wie geen alcohol aan kan, er is altijd een kraan in de keuken. Of is daar ook aan gelurkt?

.

Nieuwe commentaren

14.12 | 18:02

Dank je wel voor de link, ik ga jou ook zeker volgen, groet Bas

...
14.12 | 17:30

Hallo Bas,
Ik heb erg genoten van je schrijfsels en ben van plan je blog regelmatig te bezoeken. Ik plaats een link op mijn website Babbeliertje!
Lia

...
06.12 | 21:25

Hallo.
Leuke site . Ik wens je heel veel succes .
www.sleutelinformatie.nl

...
27.08 | 22:25

Ik zal van beide modellen één op je af sturen, kun je het zelf uit proberen. Niet tegelijk laten draaien, want dan draait het in de soep.

...
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE