Dagboek van Els

En soms (of juist heel erg vaak) verlopen 'rustig' ingeplande dagen toch iets minder rustig dan gedacht. Aan het einde van de ochtend werden we gebeld, eerst door iemand die ergens een waarschijnlijk aangereden hond had zien liggen maar later bleek te hond daar niet meer te liggen en wat hij nu moest doen. Daarna werden we gebeld door een achterbuurman met de vraag of wij een hond kwijt waren. Gelukkig niet! Maar hij had ergens in de velden een hond zien liggen. Ik pikte de achterbuurman op en samen reden we naar de plaats waar de hond lag. Vanuit de verte dacht ik even dat het een overleden dier betrof want pas toen we vlakbij waren tilde het dier zijn kop op. De buurman keerde huiswaarts en ik belde Jan want ik kreeg het dier natuurlijk niet zomaar in de auto getild. Uiteindelijk is hij samen met Jan in de camper naar hier gekomen. Hij heeft wat gegeten, gedronken en de uitgeputte hond mocht lekker uitrusten op Blond haar tweepersoonsbed. Inmiddels had de buurman de foto's en ons telefoonnummer op diverse facebookpagina's vermeld en werden wij gebeld door de eigenaresse uit het Belgische Essen. De hond behoorde eerder toe aan haar overleden schoonvader, is inmiddels liefdevol opgenomen binnen haar familie en was gisteren door het onweer op de vlucht geslagen. Ze hadden alles afgezocht, waren in diverse asielen geweest en dolgelukkig dat hij (toen nog waarschijnlijk) hier terecht was gekomen. Max werd opgehaald en is dus weer veilig thuis!

 

Buddy kreeg bezoek. Het klikte en omdat het bekenden van ons betrof mocht hij mee naar huis om kennis te maken met de daar aanwezige honden. Dat klikte echter helemaal niet en Buddy kwam weer terug. Iedereen verdrietig maar als het onderling met de honden echt niet gaat is het beter om de hond zo snel mogelijk terug naar hier te laten komen. Iedereen verdrietig maar Buddy heeft er nog het minste mee geleden.

 

Er is 20 euro gestort op de rekening van Dier en Project. Afzender mevrouw Vaesen, gestort omdat haar vriendin Anne Marie jarig was en die werd als dierenvriendin erg gelukkig van een bijdrage aan de dieren. Het betrof hier niet 'onze' Anne Marie maar langs deze weg willen we toch de gulle gever bedanken en de desbetreffende Anne Marie van harte feliciteren.

 

Inmiddels is onze dag dus een klein tikkeltje in de soep gelopen, was ik nog juist op tijd om nieuwe medicatie te bestellen en ga ik nu proberen om nog wat boodschappen te doen en wat werkzaamheden in te halen.

Gisteren was ik aan het werk voor mijn buitenshuisbaas. In de ochtend kwam Patrick nog wat spulletjes/ingezamelde kleding afgeven die een dierenvriend bij hem had afgeleverd. In de middag kwamen Jeroen en Chantal nog wat kleding afgeven. Ik wist dat ze kwamen en toen ik de bel hoorde strompelde ik naar de poortopener. Daar aangekomen zag ik ze op de camera nog net wegrijden. Sorry, ik was even vergeten te melden dat ik niet over de benodigde snelheid beschik. Laat in de avond hebben we nog lekker asperges gegeten. Vlak voor het naar bed gaan constateerde we een vies kontje bij Ted. Nauwelijks een paar uurtjes voordat Aneska kwam om hem te trimmen besloten we hem niet ook vannacht nog te gaan plagen en hebben het voor deze ene keer maar zo gelaten.

 

Onze kleine Hummel weegt inmiddels 4.4 kilo, supertrots op haar want ze blijft gestaag in gewicht toenemen. Vanochtend van alles geregeld voor de 10 katten waar de eigenaresse niet langer zelf voor kan zorgen. In samenwerking vangen we op en neutraliseren. We gaan ook in gesprek betreffende de neutralisatie van de dieren die daar achterblijven om dweilen met de kraan open te voorkomen.

 

Toen vrijwilligster Miranda arriveerde bleek er hier vlakbij een aanhanger vol varkens in de volle zon langs de kant van de weg te staan. Het telefoonnummer 144 gaf de melding dat dit niet langer een geldig telefoonnummer is. De politie zonder spoed heeft minimaal een kwartier lang een bandje afgespeeld waarna ik de verbinding maar verbroken heb. Alle, mij bekende dierenagenten waren in een andere regio in overleg en een hele aardige meneer die ik na veel omzwervingen bij de NVWA te spreken kreeg liet me weten dat het hier een binnenlands transport betrof en daar zijn eigenlijk weinig regels voor. Wat een gedoe. Een stichting/organisatie die altijd in het nieuws komt vanwege de controle op slachttransporten heeft geen meldnummer en streven ernaar om e-mails binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Dat leek me ook zinloos want dan betreft het geen aanhanger met varkens meer maar een grote kant en klare stoofpot vol varkensvlees.

 

Verder ben ik zo trots als een pauw op Teddy, trimster Aneska en op Jan. Teddy is geschoren zonder enig incidentje. Ook gewoon zonder verdovingsgedoe en/of enig ander nog meer stress veroorzakende hulpmiddelen. Dat is toch helemaal TOP! Verder heb ik zojuist te horen gekregen dat ik me volgende week mag melden voor nadere onderzoeken vanwege een te hoog stresshormoon in het bloed wat onder andere schadelijk is voor wondgenezing, osteoporose, slaap- en waakritme en de spijsvertering. Oké, dat klinkt allemaal té bekend om het links te laten liggen.

 

Ivor was zo lief om gisteren de computer te bekijken. Nog niet alle problemen zijn verholpen want hij moest twee keer opnieuw opstarten en dat duurde en duurde maar. De printer is wel weer gefikst, die weet zijn kleurpatronen weer te vinden. Nathalie bestelde een externe kaartlezer zodat foto's gemaakt met mijn camera weer overgeladen kunnen worden op de computer. Zodoende kan ik ze ook weer publiceren op de website of facebook. Er is binnen ons netwerk belangstelling voor border Buddy, aanstaande woensdag krijgt hij bezoek en ik ben gedurende de pinksterdagen aan het werk. Vanochtend was het echter eerst de hoogste tijd voor Claudetjes toilet. Borstelen, kleine klitjes verwijderen en nageltjes knippen. Dat laatste vindt zij echt een traumatische gebeurtenis. Maar wat moet, dat moet nu eenmaal. Charles heeft ons een groot gedeelte van de nacht wakker gehouden en inktzwarte poes Jesse heeft mij geleerd dat het verstandig is om ook midden in de nacht het rolgordijn op de wc dicht te doen. Het is hier 's nachts pikdonker en terwijl ik zat te plassen keek ik recht in de grote groene ogen van Jesse die rechtop buiten op de vensterbank, met haar gezichtje tegen het raam gedrukt stond. Omdat Charles mij wakker hield keek ik naar een moordzaak op ID tv. In een poging Charles stil te krijgen wilde ik hem knuffelen, hij knuffelde mijn rechterringvinger met een hoektandje wel te verstaan. Om me dus vlak daarna helemaal wezenloos te schrikken van de (overigens prachtige) ogen van Jesse!

Een knakworstje voor het slapen gaan...
Buddy viert het leven...

Nieuwe commentaren

Gisteren | 20:17

Deze rare drukke dag had dus een gouden randje met het mooie verhaal van Max.

...
18.05 | 20:23

een warme gift voor de 10 poezen is al overgemaakt

...
18.05 | 17:13

Graag gedaan hoor. Ik hoop dat je er wat aan hebt.

...
18.05 | 08:56

Extraatje onderweg

...