Dagboek van Els

Achter de schermen doe ik wat ik kan voor de dieren in nood. Ik kan niet heel erg veel maar gelukkig heb ik heel veel lieve mensen om me heen die zich op dit moment driedubbel inzetten om al mijn bedenksels in het bieden van hulp ten uitvoer te brengen. Maar nogmaals: Dier en Project is er überhaupt slechts voor de dieren die afkomstig zijn vanuit de autoriteiten en voor de dieren die werkelijk nergens anders meer terecht kunnen. En zeker in deze periode waarin ik aan de bank gekluisterd ben wil ik benadrukken dat we het erg waarderen als men geen onnodig beroep op ons doet. Gevonden dieren, dieren afkomstig vanuit de particuliere sector, daar zijn andere instanties voor! Het heeft weinig nut om te mailen dat men een jarenlange bewoner van het Kattenwoud wil adopteren mits hij van autorijden houdt? Om vervolgens een uur later te mailen dat er helaas nog geen reactie is gekomen op het aanbod om die kat te adopteren...

 

Verder is voor mij het grote aftellen voor wat betreft de misselijkmakende medicatie begonnen. Morgenavond de laatste en donderdag terug op controle voor de wondroos. Uiteraard hebben we contact opgenomen terwijl ik op de wc gezeten en in het gezelschap van een teiltje mijn weekend sleet maar blijkbaar zijn de huidige pillen de enige echt effectieve tegen deze kwaal dus heb ik besloten om door de zure appel heen te bijten en ze heel braaf in te nemen.

Ooit maakte Yippie deel uit van een familie, totdat door een gezwel een operatie noodzakelijk was waardoor zijn aangezicht werd geschonden. En toen moest Yippie het veld ruimen want de baby zou er nachtmerries door kunnen krijgen. Yippie kwam naar het Kattenwoud, vond het hier vreselijk en mocht zich gelukkig nestelen in huis en hart van Bab. Daar leefde de liefste, leukste en gezelligste kat van de wereld nog jarenlang zijn gedroomde kattenleventje. Helaas kwam aan dat mooie leventje afgelopen zondag rond de klok van 18.00 uur een einde. Yippie vertrok stilletjes vanuit zijn eigen mandje... Slaap wel lieve Yipperdepip en duizendmaal dank Bab voor alle liefde en goede zorgen!

En toen moesten we verder zonder ons bijzondere, meest gecompliceerde maar wel zeer gewaardeerde herderinnetje Kika. Ze was ruim 6,5 jaar een vaste bewoonster van de stichting. In het prille begin lieten haar tanden littekens na in buiken en billen. (Vooral in de mijne) Haar afscheid laat sporen na in vele harten. Van vroeger nergens welkom is ze hier geworden tot: mijn God, wat zal ze ongelooflijk gemist worden.

 

Gisteravond werd een verdwaald poezenmeiske veilig gesteld door lieve mensen. Het mocht een nachtje bij Nique logeren en vanochtend kon ze door middel van de chip met haar ongeruste familie worden herenigd. Waarmee het belang van chippen nogmaals wordt onderstreept.

 

 

Achter de schermen zetten we ons nog enorm in voor een aantal hondjes die afkomstig zijn uit de broodfok en voor de rest doen we het (zeker qua opname van dieren) gedwongen rustig aan. Het werk hier is overweldigend voor allen die wel ter been zijn en de uitgave zijn in het geheel niet vergelijkbaar met de inkomsten. Ook ik ben nu volledig afhankelijk van andermans benen en momenteel verblijf ik grotendeels op de wc met een teiltje in handen... Geen idee of het verdriet, de angst of de medicatie me parten spelen. In ieder geval is de wondroos nog niet verdwenen dus stoppen met de medicatie is nog geen optie.

 

Ik ben wel heel erg onder indruk van alle kaarten die ik mag ontvangen. In totaal al 113, vanuit het gehele land. Dank u wel allemaal, het is een absoluut welkom hart onder de riem!

Gisterenacht heeft Kika een loodzware nacht gehad. Dus in overleg toog Jan in gezelschap van Jolanda samen met haar naar de dierenkliniek. Daar werd besloten om een laatste redmiddel in te zetten wat binnen 12 uur verlichting moest geven. Inmiddels is gebleken dat dit niet het geval is en helaas heb ik juist op afstand afscheid van haar genomen. Sorry, bijzonder hondenmeiske dat je nu nog moet wachten, daarna nog moet reizen naar de kliniek en dat ik tijdens je allerlaatste reis niet bij je kan zijn. Iedereen doet zijn best maar alles is wel een beetje anders hier.

 

De medicatie doet zijn werk voor de wonden maar de rest van mijn lichaam wordt er hartstikke beroerd van. Ook diarree en dat is gruwelijk indien je niet zelfstandig de ‘reis’ naar de badkamer kunt maken. Straks maar eens even bellen of er andere medicatie is die hetzelfde effect scoort op de wonden maar de rest van mijn lichaam een beetje ontziet. Straks, nu eerst Kika, want Kika gaat voor!

 

Intussen maar even stug door oefenen om mijn hiel plat op de grond te kunnen krijgen. De specialist sprak immers van de week nogal streng dat het mijn eigen schuld zou zijn als ik niet meer normaal zou kunnen lopen. Ik moest maar zorgen dat die hiel op de grond kwam. Want als het eenmaal zo vergroeid is komt het nooit meer goed. Maar misschien is het niet mijn schuld dat de voet de eerste 13 dagen op die manier was ingegipst...

Dit is misschien niet het beste moment om het dagboek bij te werken. Anderzijds is een dagboek natuurlijk wel bedoeld om lief en leed te delen dus ook onze momentele ‘horror-fase’. Gisteren zwol de voet opeens erg op, ik werd koortsig en de operatiewonden waren erg pijnlijk. Vroeg in de avond werd het erg verontrustend en brachten we een bezoekje aan de huisartsenpost. De diagnose was beginnende wondroos. Een bezoekje aan de apotheek was verwarrend. De computer was na een storing weer juist aan het opstarten, daar stond in dat ik allergisch was voor de voorgeschreven antibiotica. Volgens mij ben ik nergens allergisch voor maar in overleg toch besloten om andere antibiotica te gebruiken. Wel moest ik me dan vandaag bij de specialist melden om de wonden door hem te laten bekijken en om te beoordelen of de antibiotica toereikend was.

 

Dus vanochtend in alle vroegte heeft Jan de honden uitgelaten, we besloten met voeren te wachten tot we weer terug waren omdat ze opeens heel erg heftig reageren als ik in mijn rolstoel het pand verlaat. Komen we in het ziekenhuis in Bergen op Zoom, sta ik niet op de lijst. Blijkt dat we deze keer in Roosendaal hadden moeten zijn. Of we naar Roosendaal konden. Dat kon uiteraard maar niet meer op de afgesproken tijd. Dan zou er in B.o.Z. wel een andere orthopeed naar kijken. De wachttijd kon alleen wat langer duren. De man had zich niet ernstig verdiept in hetgeen met mijn enkel was geschied en we moesten de wonden goed in de gaten houden. De antibiotica werd veranderd want nu stond over de eerder vermeende allergie niets meer in de computer en vervolgens wilde hij me toch in het gips doen. Dat wordt dan een beetje moeilijk om de nog steeds pijnlijke wond in de gaten te houden. Dus toch maar geen gips. Volgende week donderdag weer een afspraak op dezelfde onmogelijke tijd maar dan wel bij de behandelende specialist. Zodra de wond meer opspeelt moeten we echter wel onmiddellijk bellen. We moeten stress vermijden want stress is erg slecht voor wondroos….

 

Naar huis. Jan moet uiteraard nog voeren maar eerst Els spuiten tegen de trombose. Vervolgens vindt hij Kika in haar eigen urine en ontlasting… Kika had eerder zulke grote vorderingen gemaakt in haar herstel maar was nu volledig in elkaar gestort. Ik heb de kliniek gebeld en Jan is er met haar heen gereden. Ze heeft weer een injectie gehad en nu ook medicatie op een eventuele terugval mee op te kunnen vangen. Nu bestaat de mogelijkheid dat het probleem toch in haar koppie huist, een scan kan uitsluitsel geven maar als dit het geval is, dan is het levensbedreigende euvel niet behandelbaar. We zijn ons kapot geschrokken en Jan ligt nu even op zijn bed om ‘de klap wat op te vangen’. Astor kotst, Sara lekt plas, de kleintjes plassen en poepen daar waar het hun behaagt want ze zijn niet gewend te moeten wachten. Het is een hele kunst om te voorkomen dat het in ons huis niet net zo’n bende wordt als in ons hoofd! Ik heb zojuist Claudetje geborsteld, dat werkt heel therapeutisch! En ik beloof u het nogmaals, we proberen de moed erin te houden!

Nieuwe commentaren

14.01 | 15:52

Heel veel sterkte met het verlies van lieve Kika !
Veel liefs van Marlise, Christophe en Diego.

...
14.01 | 15:08

Rust zacht lieve onvergetelijke KiKa.
Heel veel sterkte voor Jolanda, Els en Jan en alle verdere betrokkenen

...
14.01 | 12:32

Heel veel sterkte Els met het verlies van KiKa en je gezondheid.
Lieve groet Lyda

...
13.01 | 17:08

Lekker dan. Hou dat maar goed in de gaten.Als je enkel niet goed komt ligt de verantwoording bij degene die het zo gegipst heeft lijkt me.
Verdorie, ook dat nog

...