Dagboek van Els

Wanneer men via Google naar Dier en Project zoekt komt rechts in het scherm de mogelijkheid tot reageren (review) te voorschijn. Helaas deden dat eerder slechts twee lieden die de dieren in kwestie eerder zelf nogal onheus behandelde en ons in één geval serieus op torenhoge kosten wisten te jagen. Het zou fijn zijn indien een aantal mensen met wel positieve ervaringen hier ook eens op zouden willen reageren. Onze zorg betreft immers die dieren en hier gaat het om gekwetste egootjes. En naar mijn mening mogen die geen stempel drukken op de stichting.

De dag van gisteren is goed verlopen. Ik heb aan oppas Jeanet gevraagd of ze het aandurfde om niet alleen maar een paar uurtjes voor de dieren te zorgen maar ook om op Gino te passen. Geen probleem en het is (Godzijdank) goed verlopen. Omdat we Gino niet alleen willen laten nam Bab de wandelingen met de honden op zich. Dat in combinatie met het inplannen van de incasso's. Natuurlijk vond ik het moeilijk om weg te gaan maar achteraf blij dat we samen naar de 90e verjaardag van Jan zijn moeder zijn geweest. Ze heeft genoten! En natuurlijk is dat niet afhankelijk van mijn aanwezigheid maar het complete familieplaatje is voor haar heel belangrijk.

 

We besloten om de Schotse gecastreerde collie nu pijnstilling te geven voor de enorme zwelling. De zwelling neemt gestaag af en de hond is een stuk vrolijker. Gelukkig maar!

 

Het is ontzettend leuk dat de twee kleine hondendames, afkomstig uit de broodfok, nu in de middag samen met het blauwe bordercollie meisje in het bos kunnen spelen. Het geeft hen de broodnodie vrijheid. De kleine dames vlogen elkaar in het begin redelijk fel in de haren. Rare woordspeling voor twee kaalgeschoren wezentjes. Ik besloot toen om ze het maar even uit te laten knokken, er vielen immers geen gewonden en ik moest ze toch uit hun eerdere isolement halen. Dat is dus gelukkig gelukt! En we dusdanig dat ze nu ook al enthousiast reageren op andere honden, zo ook op het blauwe bordermeiske.

 

Ik heb het idee dat we Gino redelijk pijnvrij kunnen, in ieder geval draaglijk. Hij kunuffelt nog graag, zoekt ons op en eet heel erg goed. Het is alleen een mierenmeut met het innemen van medicatie maar kaas doet wonderen. Ik wil een ieder die het mogelijk maakte dat we nu over de goede wietolie beschikken vanuit de grond van mijn hart bedanken. En zeker Willem die daartoe rond zijn 'Heilige' etenstijd op de motor klom om als bezorger te fungeren!

 

Verder staan we aan de vooravond van een drukke én dure week. Morgen een sterilisatie. Dinsdag een operatie. Ergens deze week de scan en als die enigzins gunstig uitpakt mogelijk extra biopten bij Gino. Dan kunnen we alvast de borst gaan natmaken voor de sterilisatie van de twee kleine hondendametjes op 2 oktober en binnen ons bestaan hebben we dan helaas vast ook nog te maken met onvoorziene dierenartsperikelen.

 

Ik hou een beetje mijn hart vast voor oude kat Ootje. Ik vond hem vannacht en vanochtend slapend op een dekentje maar wel in eigen uitwerpselen. Dekentje wassen, Ootje wassen en vervolgens miauwt hij om eten maar we moeten de dierwaardigheid natuurlijk niet uit het oog verliezen. Verder werd ik vannacht wakker door Charles die rollebollend door de gang ging, ook in eigen uitwerpselen. Gang poetsen, dekens in de was, Charles wassen en weer slapen. Terwijl ik me zorgen maakte liep hij deze ochtend alweer rond alsof er niets gebeurd was...

 

Dat we ons zorgen maken is wel duidelijk. Ik ben beurtelings boos, dan weer verdrietig. Jan heeft buikpijn...! Maar we kunnen niet anders dan doorgaan, er voor ze zijn en er het allerbeste van hopen.

Misschien is het verstandig, misschien ook niet. Maar zojuist een afspraak gemaakt voor nader onderzoek bij de oncologe die zijn resultaten/uitslagen heeft bekeken. We zijn er nog niet aan toe om hem 'zomaar' te laten vertrekken. De kans is klein maar zolang er een kans is, moeten we hem grijpen. Gino is relatief jong, een bikkel, als hij mag kiezen blijft hij nog een poosje en wij kunnen hem domweg nog niet missen...

Dinsdagochtend werd er ingezamelde kleding afgegeven. We krijgen Gino nooit zover dat hij alles wat hier gebeurt ongemoeid aan zich voorbij laat gaan. Dus daarna last, veel last! Op woensdag had ik een afspraak hier betreffende het overdragen van kat Karel. Afstand tekenen en Jan zou Karel dan inclusief kattenuitzet bij Peter afgeven. Duidelijke afspraak gemaakt, 16.00 uur zou Karel arriveren. Op die manier kunnen we dan zorgen dat de poort openstaat en vermijden we  veel onrust door het fenomeel bel. Komen de mensen om 15.00 uur. Zeg ik nog dat het heel vervelend is vanwege een zieke hond, waarop de dame zegt, 'oh maar dat geeft niets hoor, we wachten wel....' Dus ergens word ik niet goed begrepen. Het goede nieuws is dat Karel in uitstekende conditie verkeerd, er is goed voor hem gezorgd. En hij doet het supergoed bij Peter want nauwelijks gearriveerd ligt Karel al te rollen voor de bank, voor de voeten van Peter.

 

Maar onze Gino had er weer wel een fikse 'tik' van meegekregen! En dat terwijl het woensdag al ontzettend slecht met hem ging. Zijn behandelende dierenarts heeft contact opgenomen met het laboratorium waar de biopten op kweek stonden. Ze beloofde de eerste resultaten door te sturen. Juist op het moment dat de assistente belde dat ze nog steeds niets hadden vernomen kwamen de uitslagen binnen. Kwaadaardige cellen die zich manifesteren in gewrichtskapsel en botvlies. Pardon! Op mijn verzoek is de oncoloog nog wel met de resultaten in de weer om te kijken of er ook nog maar iets aan te doen is om het proces te vertragen maar tot op heden weinig hoopvols.

 

Na de tranen komt het realiteitsbesef! Het afscheid van mijn allergrootste vriend is nabij. Verdrietig, oneerlijk en boos! We houden van dieren, de oude hondjes worden in de watjes gelegd, we staan dag en nacht voor ze klaar ook als we daar qua interactie weinig voor terug krijgen. Ondanks al mijn goedbedoelde zorgen zijn mijn vingers (en de rest) niet veilig bij Charles en Trixie. Daar kunnen ze ook niets aan doen, hun 'geschiedenis' heeft hun reacties bepaald. En dan hebben we hier één relatief jonge God die ons altijd bijstaat, die ons helpt met de andere dieren, en die moet dan sneuvelen..

 

Ik lig op de bank en Gino kruipt naast me. Zijn grote voorpoten op mijn borstkas. Niet huilen Els, want mijn verdriet doet hem geen goed. We maken een afspraak. Zolang het kan blijft hij uiteraard bij ons. Hij eet, kwispelt als hij ons ziet maar forceert zich bij enig tumult en dat moet hij bekopen. Dan wordt het heel erg simpel. Vanaf nu draait alles om Gino, zijn rust en zijn reservetijd die we zo goed mogelijk invullen. Mits we hem op die manier natuurlijk pijnvrij kunnen houden. Wietolie! De dag van gisteren heb ik grotendeels besteed aan het verkijgen van dat goedje, de boven de toonbank versie maar ook die van onder de toonbank. We gaan dat, in combinatie met zijn reguliere medicatie proberen. Het is op dit moment de enige strohalm. Maar we gaan ervoor!

 

Waar we ook voor gaan? We gaan dicht! Hoe lief het ook bedoeld mag zijn, we wilen rust. Jan en ik doen zoveel mogelijk zelf. Maar omdat we nu eenmaal net niet alles zelf kunnen vragen we om de bekende helpende handjes op bepaalde tijden om toch te komen helpen. Heel gefaseerd en niets of niemand waar we op dit moment even zonder kunnen.

 

Vandaag wonen Jan en ik 7 jaar samen. Thank God for Jan! Gino kwam 6,5 jaar geleden om te herstellen van een zware operatie aan de schouder. Hij stal onze harten en ook een beetje ons huis... Het is een kolos maar een feest om hem te mogen hebben. Wie moet er nu straks de kittens likken, waken over huis, haard en alles wat hem lief is? Welke goedzak laat zich ooit nog molesteren door oude kleine hondjes en jonge pupjes? Ik weet het niet. Het voelt nog steeds als een mokerslag waarvan ik geen idee heb hoe we die te boven gaan komen. We hopen, bidden en branden kaarsjes voor een pijnvrije reservetijd waarin we misschien leren bevatten wat ons te wachten staat. Een leven zonder Gino. Maar tot die tijd draait alles om hem.

 

Morgen viert de moeder van Jan haar 90e verjaardag. Onze maanden geleden gereserveerde oppas is niet langer beschikbaar. Gelukkig willen twee voor Gino bekende knuffeloppassers hier heel even de honneurs waarnemen. Daar is een beetje moed voor nodig! Dat doen we natuurlijk uitsluitend als zijn conditie op dat moment goed genoeg is om ons even te kunnen missen.

 

Gisteren kreeg het blauwe border meisje ook nog even bezoek van mensen die interesse hebben. Die afspraak konden we niet uitstellen want de mensen vertrekken nog dit weekend naar Spanje. We hebben ze met open poort opgewacht en direct mee naar achter genomen. Ze zijn verliefd maar de gemaakte afspraken zijn nog wel erg open... Het is toekomstmuziek. De enige reden waarom we die afspraak gisteren door hebben laten gaan is dat we haar de kans op een geweldige toekomst natuurlijk niet mogen ontnemen. Maar al de rest moet even wachten.

 

Dana zou kat Dirk brengen, die afspraak hebben we even afgeblazen. We halen hem één dezer dagen wel op omdat we toch lopende operatie-afspraken in de buurt hebben. Nogmaals, we proberen de andere dieren niet te benadelen maar Gino gaat absoluut voor alles. 

Nieuwe commentaren

Vandaag | 11:34

Inmiddels aan jullie oproep gevolg gegeven! Ben verbaasd dat niet meer mensen een positieve review hebben geplaatst nadat al zoveel dieren zijn gered!

...
Gisteren | 13:27

Gino hoort bij Dier en Project, is al zoveel jaar één met de stichting, Hopelijk krijgt hij die tijd die jullie ook zo hard nodig hebben met hem❤️

...
22.09 | 15:00

Ik hoop zo dat hij nog een mooie reservetijd krijgt. Vanaf het eerste moment dat ik hem zag, heb ik een zwak voor hem.

...
22.09 | 01:53

Ach arme Gino en arme allen die hem liefhebben!!! We branden kaarsjes en bidden tot wie dan ook dat hij nog niet over de regenboog moet gaan. Els en Jan sterkte

...