Dagboek van Els

Update

De afspraak voor de scan stond dus gepland voor vrijdagmiddag 13.00 uur. Donderdag werd de afspraak ook nog eens bevestigd en dan komt het moment der waarheid wel opeens heel erg nabij. De zenuwen sloegen toe, we zijn bijna door het servies heen omdat ik letterlijk en figuurlijk heel veel uit handen heb laten vallen. Door het tijdstip waarop we moesten vertrekken konden Jan en ik niet allebei met Gino mee. En op het moment dat je dan beseft dat je zoiets niet eens met zijn tweetjes mag delen voel je je even daadwerkelijk straatarm. Op het moment dat vriendin Nique dan spontaan besluit dat de deadline van haar maandelijkse magazine (ze is hoofdredactrice) ook ’s nachts behaald kan worden voel je je de koning te rijk met zo’n vriendin. Bijkomend voordeel was dat de auto van Nique ook veel gemakkelijker toegankelijk is voor Gino. De kliniek in Terneuzen… Bijzonder aardige dierenarts die Gino voorbereidde op de scan. Ze was zeer onder de indruk van zijn formaat en van zijn goedheid. We waren bij hem tot hij sliep en voor aanvang van de scan mochten we ook nog even bij hem. Het zou een 45 minuten in beslag nemen maar na amper de helft van de tijd kwam ze al naar buiten. Gino heeft een bottumor op de heup met uitzaaiingen naar de longen. Scan bekeken, alles doorgesproken en dan dringt als een mokerslag tot je door dat alles hopeloos verloren is. Dat iets wat je eigenlijk al wist nog zó snoeihard aan kan komen.  

Om te proberen om alles een beetje te rekken was de enige optie, die totaal geen garantie biedt, om hem om de drie weken chemotherapie via de bloedbaan te laten ondergaan. Maar in het geval van een dergelijk ingrijpend besluit moet men zeker het dier in kwestie in ogenschouw nemen. Gino zou er doodongelukkig van worden. Het verdere ongerief voortkomend vanuit de chemo bleek ook niet te onderschatten en ik heb dan ook de keuze gemaakt om daar niet voor te kiezen. Zonder uitzaaiingen had amputatie nog een optie geweest al moet ik eerlijk toegeven, gezien de plaats hoog bovenop de heup, echt vlak langs het ruggenwervel, mij persoonlijk ook veel twijfel zou hebben bezorgd. Natuurlijk hebben we Gino weer mee naar huis genomen. Hij is nog alert, eet goed en knuffelt er lustig op los. Zijn pijn lijkt beheersbaar met de illegale wietolie. Maar wat mij erg verontrust is het risico dat het bot kan breken. Ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat hij én wij dat alsjeblieft niet mee hoeven maken. Wat we in dat geval direct kunnen doen om hem lijden te besparen ga ik maandag met dierenarts Sofie bespreken. En natuurlijk de risico’s daartoe tot een minimum beperken. Als wij de bel uitschakelen, schakelen we ook de automatische poort uit. Misschien kunnen we de bel demonteren. Ik maak een briefje dat bezoekers vraagt niet op de bel te duwen maar ons indien nodig telefonisch te verwittigen van hun komst.  

Gistermiddag/avond en vannacht voelde het echt alsof mijn genadeslag geslagen was. Ik heb ontzettend veel verdriet gekend de afgelopen periode. Maar het bijtje erbij neergooien zit niet in onze aard, de dieren in de steek laten ook niet en ermee stoppen is dus aan ons gewoonweg niet voorbehouden. Wel gaan we huis, haard, harten én Gino iets meer 'bewaken'. Bovendien helpen juist de dieren ons er weer doorheen. We hebben Scot, de Schotse collie reu, zien spelen. Hij loopt ook al los over het terrein. En verder zullen we er hier alles aan doen om Gino zolang als maar mogelijk, te laten genieten. Zoveel mogelijk tijd samen doorbrengen en stiekem hopen op een wondertje! Wees niet bang dat we hem zullen laten lijden, de ogen van Gino zullen ons vertellen wanneer het leven voor hem geen feestje meer is. Momenteel doet hij het ondanks de hem opgelegde beperkingen nog goed. Ik moet nu nog even ‘leren’ om geen gehoor te geven aan mijn gevoel/behoefte om samen met hem in een hoekje te kruipen. Voor zover mogelijk moet hij zijn leventje mogen en kunnen leiden.

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Marleen | Antwoord 30.09.2018 23.40

Arme Gino, sterkte voor jullie allemaal. We weten hoe het voelt de angst dat het bot kan breken als gevolg van kanker. In febr ook meegemaakt met onze Salient

Marleen 08.10.2018 22.15

Salient was onze eigen hond. En het is gelukkig niet gebeurt! Ze heeft nog 3 maanden ermee rond gelopen....... Toen hebben we afscheid van haar moeten nemen

Els 07.10.2018 18.39

Oh jee Marleen. Was dat een asielhond of een eigen hond? En is het ook gebeurd, dat breken? Ik vind het een horrorscenario.

Ria Barnhoorn | Antwoord 30.09.2018 08.58

Geniet van de momenten die jullie nog hebben samen. Ik hoop dat het er heel veel worden. Heel veel sterkte.

Marie-Louis | Antwoord 29.09.2018 20.56

Wat een akelig bericht ,had zo gehoopt op positiever nieuws In elk geval heel veel kracht en sterkte voor jullie en voor Gino

Judith | Antwoord 29.09.2018 17.02

Zo moeilijk om Gino niet te laten voelen hoe jullie je voelen.Genieten van ieder moment dat je hebt en de buitenwereld even zoveel mogelijk afsluiten.
Sterkte

Bab | Antwoord 29.09.2018 14.30

Vreugde en verdriet, zo dicht allemaal bij elkaar........sterkte!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

18.10 | 12:20

woorden schieten hier tekort, wat een vreselijk gemis, maar jullie hebben er alles aan gedaan! Liefs en sterkte vanuit Suid-Afrika

...
17.10 | 11:14

Ik kan alleen maar met jullie mee huilen, want wat kan je nog zeggen?

...
16.10 | 23:37

Heel veel sterkte toegewenst.

...
16.10 | 22:01

Heel veel sterkte met dit grote verlies..

...
Je vindt deze pagina leuk