Dagboek van Els

Update

Op donderdagavond is dierenarts Yvette hier langs geweest om opnieuw de oren van Fiep te behandelen. Na de behandeling kreeg ze een jeukaanval en wij stonden eerst aan de grond genageld vanwege de heftigheid daarvan. Heel even leek het zelfs op een epileptische aanval maar dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Jan snel met haar aan de wandel en toen zakte het een beetje. Maar sindsdien krijgt ze het dus vaker. Zo ontzettend sneu om te zien, want hoe erg is jeuk! Gino wilde donderdag op geen enkele wijze mee werken aan het innemen van de wietolie. Maar ’s avonds begon hij te hoesten en leek hij benauwd. Dus toch maar enigszins onder dwang toegediend, vijf minuten later was hij rustig! Godzijdank.

 

Vrijdagochtend om boodschappen, verder de hele dag druk met allerhande afspraken. In de middag werd hier ook het Schotse collie meisje herenigd met haar echtgenoot Scot. Haar naam staat nog niet vast maar wat is het een droom van een hondje zeg. Heel erg mensgericht en ze is eigenlijk niet heel erg geïnteresseerd in Scot, hij wel in haar. De twee Schotse echtelieden maakte deel uit van de groep honden die door ons vlak voor de open dag bij een grote fokkerij werden opgehaald. Omdat het ons toen even aan ruimte ontbrak verbleven de honden tot na de open dag elders in betaalde opvang. Het Schotse dametje was loops en de reu werd gecastreerd. Omdat dat een onmogelijke/pijnlijke combi is werd besloten dat het meiske tot na haar loopsheid elders zou verblijven. We moesten even slikken vanwege de koste want die kwamen niet helemaal overeen met de afspraken. Ook moest de castratie van Scot nog worden voldaan en het allereerste consult (elders) van Fiep haar oortjes. Om driedubbel van achterover te vallen. Tel daar de rekening van Cita bij op, de sterilisatie van Buffy en van de twee kleine hondendametjes. De biopten, scan van Gino, operatie van Grietje…, moet ik nog even doorgaan?

 

De redding van de 7 honden die afkomstig zijn uit de fokkerij, dus die juist voor de open dag werden opgehaald, werd mogelijk gemaakt door de opbrengst van de veiling. Van het veilinggeld kunnen we dus dergelijke extra én buitensporig kostbare levensreddende activiteiten ondernemen. De zorg, het minimaliseren van hun angsten, het  ‘taxi’ rijden van en naar de dierenarts, het zindelijk proberen te krijgen en al wat ze nog meer behoeven, nemen wij voor onze rekening. Maar het kunnen voldoen van de stapels nota’s dat is de verdiensten van de veiling van Dier en Project onder de bezielende leiding van Jolanda, die samen met inbrengers, bieders en uiteindelijke kopers dit allemaal bijeen weten te brengen. Chapeau, diepe buiging en dank jullie wel! U en wij helpen de dieren, en de bergen extra werk die de vaak doodsbange dieren ons opleveren nemen we graag voor lief!

 

Zoals ik al schreef, het Schotse dametje is een droom van een hond. Maar het vraagt uiteraard weer wel tijd en geduld om het allemaal in te passen. Op een hele bijzondere manier lijkt dat ons steeds weer te lukken en we hebben het grote voordeel dat dit echtpaar ontzettend lief is voor al wat hier nog meer woont. De katten laten ze ongemoeid. Op de andere honden reageren ze niet. En dat maakte Jan dus ook iets te enthousiast.

 

Na opnieuw een nachtje te hebben getobd met Charles die niet stil te krijgen was, voelde we deze ochtend nog wat brak aan. Jan naar buiten ik de kleintjes uit de Kattine uitgekleed, het moeten dragen van hun rompertjes vanwege de sterilisatiewonden beginnen ze een drama te vinden. Kleintjes naar buiten. Hun bedjes verschoond. Intussen zijn dan de binnenhonden ook buiten. Gino krijgt dan zijn wietolie en dat wordt ook een steeds uitgebreider ritueel want hij vertrouwt voedsel van mij afkomstig nog maar amper. Alles gevoerd, tijd voor koffie. Omdat ik daarna een hondenunit wilde schrobben vanwege de onzindelijkheid liepen Jan en ik samen naar buiten. De Schotten liepen los, evenals Saartje de ridgeback. Maar ook de poorten bij Blond en Cachou stonden wagenwijd open. Blond lag heel relaxed is haar bosje. Van Canou en van het Schotse dametje ontbrak ieder spoor. Ik kan u vertellen dat ik dan in vijf minuten tien jaar ouder word. Gelukkig bleken ze achter de stallen samen hun vertier te hebben gevonden en gaf Cachou gehoor aan mijn noodkreten.  Alles goed afgelopen maar toch…

 

Verder was het gewoonweg een feestje om te lopen poetsen met het Schotse dametje in mijn kielzog. Natuurlijk wordt de stofzuiger bezien als een monster, moeten emmers worden omgelopen en plassen we op de juist schoongemaakte vloer(en) maar dat mag de pret niet drukken. Nog een hondenkamer schoon. Gekregen rotzooi weggegooid. En dat bedoel ik niet oneerbiedig maar beschimmelde dekbedden en hondenkussens kunnen wij ook niet gebruiken, het is slechts een aanval op onze knippen bij de vuilstort. Het huis van Saartje gedaan en dat huis beviel de Schotse dame wel, ze lag op de bank en was eigenlijk niet genegen het pand te verlaten.

 

Allemaal naar binnen want Jan was al wat laat voor zijn tussen de middag rondje met Rusty. Ik begon aan de stapels was, de bergen afwas en het bedwingen van de hoeveelheden plas en poep die ‘per ongeluk’ binnenshuis was gedeponeerd. Het plekje van Charles werd schoongemaakt, hij kreeg een ander mandje want de andere heeft een (inmiddels) te hoge opstap. Trixie had overgegeven en zichzelf daarbij niet ontzien. Dus Trixie wassen en haar bed verschonen. Toen was ik ervan overtuigd dat Jan al terug was met Rusty. Kleine hondjes weer uitgekleed voor hun rondje bos. De kleinste aan de riem, de grootste in mijn armen. Door de poort, oversteken op het grasveld en opeens zie ik dat Rusty zijn huis openstaat. Die is dus nog niet binnen. Rusty zorgt bij mij altijd voor spanning. En dan moet u zich bedenken dat hij met Jan buiten de poort is gaan wandelen waarbij Rusty ook nog eens een muilkorf draagt. En toch slaat dan de paniek toe. Dus ik buk om ook de kleine Seven op te tillen en tegelijkertijd springt Petra (de grootste van de twee) uit mijn armen en neemt de pootjes zo vlug als ze maar kon. Ik wilde er op mijn manier achteraan rennen met de kleine aan de riem, trek ik daarbij het riempje over haar koppie. Twee kleine bange hondjes op de vlucht. Slecht voor mijn hart! Bij de grote greep ik nog een keertje mis waarop ze besloot richting poort van het ‘buurweitje’ te gaan. De spijlen in de poort zijn afgedekt met betongaas. Heel goed om grote honden binnen te houden, perfect geschikt om kleine hondjes door te laten en mensen die daar achteraan zitten tegen te houden. Ik weet niet hoe maar het is me, na slechts eenmalig misgrijpen, gelukt om de boel weer te pakken te krijgen en in het daartoe wél bestemde bosje los te laten. Op één dag 10 jaar ouder.

 

Paar telefoontjes gepleegd, mailtjes verzonden en daarbij hopen dat ze aankomen. Ik had voor deze dag nog heel wat op de planning staan maar het zal moeten wachten. De medicijnronde wacht en Gino wil vandaag niet eten… Even uit zien te vogelen wat hem wel kan bekoren.

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Judith | Antwoord 07.10.2018 19.16

Ik denk wel eens dat ik een heleboel doe op een dag maar niks vergeleken bij wat jullie doen. En dan ook nog zo'n lap schrijven in je dagboek. Pet weer af hoor!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

Gisteren | 17:20

Ik heb ook nog een poeske voor je in de aanbieding.Eindelijk 'Beppie binnen gekregen.Het was zo vreselijk koud.De honden zitten likkebaardend onder aan de
trap!

...
14.12 | 17:24

Van harte gefeliciteerd met je verjaardag!

Wat een nare mevrouw dat ze zich niet wil verplaatsen in de hond en geen begrip heeft.

De kerstballen zijn prachtig

...
14.12 | 07:20

Maar weer hopen dat het goed komt met die arme hond. Wat willen die mensen toch? Een kant en klaar 'voorgebakken" hond? Neem maar een robothond mevrouw!

...
13.12 | 10:26

Is het niet een optie om een grote houten bak of panelen neer te zetten zodat ze de afscheiding niet associeert met tralies?
Het is toch wel heel diep triest.

...
Je vindt deze pagina leuk