Dagboek van Els

Update

Gisteravond was ik zo onschrijflijk moe. Goed eten is van levensbelang dus toch de boerenkoolstamp met Little Willies, worstjes van de vegetarische slager maar klaar gemaakt. Net na de eerste hap, op een tijdstip dat normale mensen wellicht al hebben gegeten, ging de telefoon. De aspirant adoptant van Pitbull Tygo hadden gerekend op een kennismaking vandaag maar door een communicatiestoring op de app had zij toen pas vernomen dat dit geen doorgang kon vinden. En dat terwijl daarvoor alles al gergeld was in verband met vrije dagen van het werk en dergelijke. Oei, dat is niet leuk maar wel buiten mijn schuld om. Ook ik ben afhankelijk van de andere vrijwilligers en die moeten daar moeite en tijd voor in kunnen ruimen. Werk- en gezinssituaties moeten maar net die mogelijkheden biedenen er kan altijd wat tussen komen. Ik heb de vrijwilliger waar Tygo in pleeg verblijft gevraagd telefonisch contact op te nemen. Dan nemen mensen elkaar toch net iets minder snel iets kwalijk. Zodoende kwam er uitstel, geen afstel. Want het is altijd dubbel, het voelt altijd dubbel. Je wil met man en macht voorkomen dat Tygo zijn meest ideale kans misloopt en aan de andere kant is er altijd een mouw aan te passen als mensen hem echt willen. Er was eigenlijk niet veel aan de hand, nogmaals een miscommunicatie, maar ik was erdoor geraakt dat ik in deze zo volkomen onverwachts, gevoelsmatig, de wind van voor kreeg. Na het eten wachtte een lange rij honden die één voor één uitgelaten diende te worden. Niels heeft nog steeds een kap om en een shirt aan. Hij heeft daar uiteraard een hekel aan dus er zijn vier handen nodig om hem weer 'aan te kleden'. Diva heeft ook een shirt aan, helaas plast dat meiske gewoon overal ook met shirt aan. We hebben een droog shirt gezocht. En omdat de wasmachine het heeft begeven, de motor draait zelfs als hij uitstaat... heb ik de reservehemdjes even met de hand gewassen. Scot moet het nu even zonder Diva weten te stellen en dan kun je hem in het donker ook niet loslaten want dan raakt hij zowat in de vluchtmodus. De nieuwe herder was ontroostbaar! Zijn huilen ging ons door merg en been. Zijn omgang met de katten was zodanig dat het er niet naar uitzag dat hij bij ons in huis kon en zou gaan kunnen en een Buffy vriend was het al zeker niet. Bovendien is de herder heel erg onzeker en Buffy heeft een stabiele vriend nodig.

 

De vroege vrijdagochtend begon ook al niet goed. De pelletkachel doet het niet en de benodigde onderdelen zijn in Nederland niet voorradig. Nee, we mogen niet vloeken. op de app van de telefoon van Jan een foto van een heerlijk op de bank liggende Joe. Die had het tenminste naar zijn zin. Om niet veel later te vernemen dat Joe dan ook maar meteen van mening was dat hij die bank niet hoefde te delen. Buitenshuis gedroeg hij zich puik, binnenshuis was hij ronduit dreigend. Marcel vroeg zich af of het niet te vroeg was om het nu al op te geven maar dacht wel dat het kon escaleren. Maar we weten nu al precies wat we moeten weten dus doorzetten heeft geen zin. Een 'gewone' plaatsing voor Joe behoort niet tot de mogelijkheden. Niet moeilijk over doen, Joe kwam weer gewoon naar huis. Gelukkig hadden Dana en Marcel gezien hoe hij hier is, gewoon een blij ei, grote knuffelkont want anders zouden ze nog gedacht hebben dat we hen bewust enig risico lieten lopen. Om de herder veel verdriet te besparen verblijft die opnieuw in huiselijke opvang bij Marcel. De herder is een grote mensenvriend en niet bij uitstek geschikt om hier in een roedel en tussen de katten zijn leven te slijten. Omdat hem nu probleemloos een bank, bed en bijbehorend mens geboden kon worden is het waanzin om hem hier verdrietig te laten zijn.

 

Kiki kwam vrijwilligen en heeft ook maar direct een berg dierenwas meegenomen. Remon heeft de ramen gezeemd. We hebben het Diva zoveel als maar mogelijk naar haar zin gemaakt en haar vanmiddag hier in huis tussen de kleintjes rond laten lopen. Jan haalde de bestelde medicijnen op. Een mevrouw bracht spulletjes van haar overleden dog, andere mensen kwamen nog gebruikte kleding afgeven. Nu is het de hoogste tijd om te voeren en te eten... Proberen om een betje avond te houden want morgen wacht alweer een drukke, drukke dag. Jan heeft een uitvaart in Bemmel en zeker met onze ziekenboeg is het op je eentje een zware dagtaak om hier te volbrengen. Maar komt vast goed!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Judith | Antwoord 09.02.2019 17.18

Jouw wasmachine is zelfdenkend geworden door al het gebruik. Die blijft gewoon doordraaien. Hoeft ie niet iedere keer op te warmen.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

Vandaag | 09:17

Susan en haar moeder Adele hebben ingeschreven. Jeanet en Bab komen ook. En ook Ivor en Jolanda zijn van de partij.

...
Vandaag | 07:55

Mjammie, als ik toch maar een beetje dichterbij woonde of geen hondjes had.
Maar dat laatste meen ik natuurlijk niet.

...
21.07 | 12:41

Oooh wauw!! Knappe Gerard!!

...
14.07 | 17:26

Haha, of ze vindt het gewoon gezellig. Zo krijgt Martijn in ieder geval geen koude oren!

...
Je vindt deze pagina leuk