Dagboek van Els

Update

Dat het hier erg druk is hoef ik jullie vast niet te vertellen. Maar vaak ben ik nog het meest druk, vraagt datgene wat niemand ziet nog het allermeeste van mij. Niet zelden voel ik me een soort van bedelaarster om het allemaal rond te krijgen want er  worden hier momenteel nogal wat budgetaanslagen gepleegd. Het geld wat we ter beschikking hebben moet ook voor de volle 100% en rechtstreeks naar de dieren gaan, met geld wat we niet ter beschikking hebben is dat een heel stuk moeilijker. En dan voel je je op een gegeven moment meer manager dan dierenvriend en daar wil ik voor waken. En mens kan niet meer doen dan zijn best en geloof me, dat doe ik. Dag en nacht, met Kerst en nieuwjaar, Pasen en Pinksteren en ga zo maar door.

 

Dat bij het collectief steriliseren en castreren niet alles helemaal tof is verlopen is meer dan heel vervelend. De zesjarige Lizzy moest al met spoed terug onder het mes omdat de dierenartsen bij de teven de baarmoeders niet hadden verwijderd en juist die zorgen bij de fokteven voor problemen. Na een spannende periode kunnen we er sinds dinsdag iets meer opgelucht over zijn betreffende Lizzy. De reunen verbleven grotendeels nog in het pension. De kappen die hen moesten weerhouden van aan de wonden te zitten, sneuvelden als sneeuw voor de zon, evenals de rompertjes voor volwassene. Ze kregen pijnstilling en ontstekingsremmers en dan kun je eigenlijk niet meer doen dan er het beste van hopen. De reu die al was geplaatst werd wel dag en nacht zorgvuldig in het oog gehouden maar kreeg overigens ook een ontsteking. Kan gebeuren! Gisteren ontving ik een mail van één van de adoptanten van de reuen, dat castreren en de nazorg echt anders hadden gemoeten, alsof ik dat nog niet wist! Ik heb er nachten van wakker gelegen en als ik wel sliep werd het een nachtmerrie. De vrijwilligers werden helden genoemd, gevoelsmatig werd mij de castratie en nazorg verweten... Ik nam de moeite om het uit te leggen en inmiddels is het uitgepraat maar het voelde echt heel erg naar.

 

Telefoon. Iemand heeft hier 2,5 jaar geleden een hondje geadopteerd. Is financieel niet helemaal in orde en in aanvang adoptie beloofde wij de aanvangskosten op ons te nemen. De hondjes waren afkomstig uit een heel beroerd asiel en hadden onderliggende mankementjes die druppelsgewijs aan het licht kwamen. De dieren waren op onze kosten geneutraliseerd en in orde gemaakt met entingen, paspoort en chipregistraties. Gisteren was één van hen ingeleverd bij dierenarts Sofie voor gebitsverzorging en toen die opbelde dat het hondje opgehaald kon worden werd er gezegd dat Els de rekening betaalde. Dat doet Sofie uiteraard niet zonder overleg... Indien de geschiedenis zich ooit nog eens zal herhalen dan betalen wij en halen wij het hondje op. Want wat voor leven heb je als hond zijnde indien je als eigenaar in 2,5 jaar nog geen potje bijeen hebt gespaard voor een gebitsbehandeling?

 

De post halen bleek ook geen goed idee. Stapeltje rekeningen op het verkeerde moment. Ik vond het voor die dag genoeg, meer dan genoeg. Ik ben asperges gaan kopen en ik heb Joyce opgehaald. Dat begin was ook 'fout' want de conclusie is dan dat het hier wel erg druk is, veel dieren en wanneer ga je daar dan een baasje voor zoeken? Er zijn er een paar die eerst een operatie behoeven en die gaan we niet tevoren plaatsen. Bovendien Joyce: laat het rusten en toen werd het toch nog gezellig.

 

Ik heb mijn best gedaan voor een onherplaatsbare asielhond, die mag naar vrienden van ons. Maar of ik dan even wil regelen op welke dag én hoe hij daar gaat komen. Zal ik de klepel even bij de bel brengen, dat is de kortste klap. Ik weet het, het is allemaal maar een kwartiertje werk maar de kwartiertjes worden schaars. De rekening van het pension komt in zicht. Vijf euro per dag per hond klinkt heel weinig. Maar als ze allemaal samen er 225 dagen op hebben zitten dan wordt het toch nog een berg geld. Dus weer bellen, regelen en bedelen... Het komt allemaal weer wel goed hoor maar zo voelt het soms even niet! Eigenlijk moest ik rekeningen betalen, honden overschrijven, de Pitbulls onder de aandacht brengen en ga zomaar door... Ik besloot Marcha haar gescheurde body uit te trekken en met haar te gaan wandelen. Marcha is kreupel, ik niet minder dus dat ging prima samen. Even de buitenlucht in en even opsnuiven waar ik het ook weer allemaal voor doe. En dat heeft geholpen!

 

Liesbeth de poes gaat beter na de tweede injectie sinds gisteren. Ze kan weer staan en doet iets wat op lopen lijkt. Ze eet en drinkt goed. Weer een teken dat men niet te snel op moet geven, zolang een dier knokt, knokken wij met ze mee en dat heeft opnieuw zijn vruchten afgeworpen. Jan is naar de stort met materialen die mensen die het waarschijnlijk goed bedoelde hier hebben afgegeven. Hij heeft me bij vertrek, bezweet en wel na het laden van de aanhanger laten beloven niets meer aan te pakken want het klinkt altijd mooier dan het is.

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

Vandaag | 10:09

Rust zacht lieve Sofietje en veel sterkte voor de betrokkenen.
Wat een ontzettend verdrietig bericht.

...
19.05 | 17:15

Fijn dat Sofietje nog een mooie tijd gehad heeft maar triest dat het niet langer heeft mogen duren. Heel veel sterkte.

...
19.05 | 17:07

Och Nique, wat een vreselijk triest bericht van Sofietje. Ik hoop dat de mooie tijd die ze bij jou heeft mogen hebben een troost voor je kan zijn.

...
19.05 | 15:59

Jammer dat Sofie het ondanks alle goed zorgen niet heeft gered. Sterkte toegewenst met dit verlies.

...
Je vindt deze pagina leuk