Dagboek van Els

Update

Ik heb gisteren ontzettend veel geknuffeld met Gerard. Vroeg in de avond op stap geweest met Philip, ook knuffelen en zó genoten van al die dingen die er wel echt toe doen! We hadden nog over van de gekregen maaltijd, dus dat was heerlijk én super gemakkelijk. Daarna moest ik nog ‘even’ aan het werk voor mijn buitenshuisbaas want in de vakantietijd worden een groot aantal collega’s gemist op het werk. Ik ben blij met het extra werk, en dan vooral vanwege de extra bijbehorende inkomsten die er overigens ook even zo hard weer uitvliegen. Maar dat is ook niets bijzonders. Er lag hier thuis nogal wat werk op ons te wachten maar ik hoopte daar vandaag aan toe te komen. U leest het goed, ik hoopte het… 

Want vanochtend om 7.45 uur ging hier de bel. Ik begreep de calamiteit wel maar wij staan vanaf dat moment voor de komende dag op achterstand. Alles wat op dat moment nog niet buiten is geweest doet zijn behoefte direct op de plaats waar hij/zij op dat moment verblijft. Bij tumult moet je blijkbaar onmiddellijk plassen en poepen… en er als een dolle doorheen rennen. Dus de gemoederen gekalmeerd en de shit geruimd. Afspraken gemaakt om een bijtend herplaatst hondje terug op te halen en aldus geschied. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me vorige week afvroeg in hoeverre de huisarts het bij het rechte eind had met de stressbulten. Maar toen ik vanochtend naast Jan met een bakkie op de bank plofte keek die me aan alsof hij de Mount Everest zag bewegen. Eén en al bult.  

Het is de voortdurende, ver strekkende, onophoudelijke immense verantwoordelijkheid die je hebt en de verplichting om allerhande voorkomende calamiteiten direct op te lossen. De druk dat eigenlijk ieder moment zich wederom zo’n calamiteit kan voordoen. En dat is niemand zijn/haar schuld. Natuurlijk moet je iets regelen als bijvoorbeeld de ‘pleegvader’ van Tygo wordt opgehaald met de ambulance zoals vorige week het geval was. Dat is goed afgelopen en laat in de middag was de situatie zonder al teveel schade weer zoals voorheen maar ik heb dan een volledig verloren dag achter de rug. Ik lijk dan ook wel lamgeslagen of zoiets. Terwijl ik ook gewoon moet werken, daarbij samen met Jan voor 107 dieren moet zorgen waarbij de hygiëne nooit verloren mag gaan. Stofzuigen, boodschappen doen, honden borstelen, hondennageltjes knippen, stapels wasgoed wassen, de badkamer schoonmaken en artikelen schrijven, honderdduizend ‘kleine’ en grote dingen die de dagen zouden vullen. Nu met strikte inachtneming van de ‘oogtijden’ van Gerard.  

Alles wat vandaag op mijn lijstje stond is niet uitgevoerd… En dat gebeurt dus vaker. Iets te vaak en daardoor loop ik achter wat me een heel opgejaagd gevoel bezorgt binnen een (gevoelsmatige) puinhoop die ik dan niet meer onder controle lijk te krijgen. Hier moet nog steeds ontzettend veel geruimd en geschilderd worden. Kastjes moeten worden opgeleukt, allemaal geen halszaken maar ze staan wel op mijn lijstje. Toch heeft op een dag als vandaag het retourhondje voorrang op alles dus een beetje met hem zitten, beetje spelen en proberen zijn leed in deze een beetje te beperken. Misschien is opvang zonder herplaatsing nog een optie. Dan houden we het klein(er) en overzichtelijk en zonder de onaangename verrassingen van buitenaf want echt, die overvallen ons als donderslagen bij een heldere hemel… En ik weet echt niet hoelang ik het nog op kan brengen dat zowat alle dagen anders beginnen/verlopen dan was ingepland. Want wat dat betreft is de ’rek’ er wel een beetje uit.

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Judith | Antwoord 05.07.2019 17.27

En dan kan iedereen wel roepen dat je het kalmer aan moet doen voor je eigen bestwil, maar ja, hoe doe je dat?

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

16.10 | 08:00

Wat bezielt ons toch ook om honden zo te fokken dat ze er ziek van worden?
Huidplooien, platten neuzen, vechthonden. Verderfelijke soort hoor, de mens!

...
16.10 | 07:58

Weer een rotbeslissing nemen. Hoewel ik daar gelijk al aan heb gedacht toen het gedonder met zijn ogen begon. Maar het is wel een akelige ingreep.

...
14.10 | 07:53

Hij ziet er nu gelukkig wel erg tevreden uit. En wat kleurt hij mooi bij het meubilair haha.
Toch nog wat goed nieuws in deze beroerde dagen

...
10.10 | 18:31

Sterkte!!!!!

...
Je vindt deze pagina leuk