Dagboek van Els

Dat het hier erg druk is hoef ik jullie vast niet te vertellen. Maar vaak ben ik nog het meest druk, vraagt datgene wat niemand ziet nog het allermeeste van mij. Niet zelden voel ik me een soort van bedelaarster om het allemaal rond te krijgen want er  worden hier momenteel nogal wat budgetaanslagen gepleegd. Het geld wat we ter beschikking hebben moet ook voor de volle 100% en rechtstreeks naar de dieren gaan, met geld wat we niet ter beschikking hebben is dat een heel stuk moeilijker. En dan voel je je op een gegeven moment meer manager dan dierenvriend en daar wil ik voor waken. En mens kan niet meer doen dan zijn best en geloof me, dat doe ik. Dag en nacht, met Kerst en nieuwjaar, Pasen en Pinksteren en ga zo maar door.

 

Dat bij het collectief steriliseren en castreren niet alles helemaal tof is verlopen is meer dan heel vervelend. De zesjarige Lizzy moest al met spoed terug onder het mes omdat de dierenartsen bij de teven de baarmoeders niet hadden verwijderd en juist die zorgen bij de fokteven voor problemen. Na een spannende periode kunnen we er sinds dinsdag iets meer opgelucht over zijn betreffende Lizzy. De reunen verbleven grotendeels nog in het pension. De kappen die hen moesten weerhouden van aan de wonden te zitten, sneuvelden als sneeuw voor de zon, evenals de rompertjes voor volwassene. Ze kregen pijnstilling en ontstekingsremmers en dan kun je eigenlijk niet meer doen dan er het beste van hopen. De reu die al was geplaatst werd wel dag en nacht zorgvuldig in het oog gehouden maar kreeg overigens ook een ontsteking. Kan gebeuren! Gisteren ontving ik een mail van één van de adoptanten van de reuen, dat castreren en de nazorg echt anders hadden gemoeten, alsof ik dat nog niet wist! Ik heb er nachten van wakker gelegen en als ik wel sliep werd het een nachtmerrie. De vrijwilligers werden helden genoemd, gevoelsmatig werd mij de castratie en nazorg verweten... Ik nam de moeite om het uit te leggen en inmiddels is het uitgepraat maar het voelde echt heel erg naar.

 

Telefoon. Iemand heeft hier 2,5 jaar geleden een hondje geadopteerd. Is financieel niet helemaal in orde en in aanvang adoptie beloofde wij de aanvangskosten op ons te nemen. De hondjes waren afkomstig uit een heel beroerd asiel en hadden onderliggende mankementjes die druppelsgewijs aan het licht kwamen. De dieren waren op onze kosten geneutraliseerd en in orde gemaakt met entingen, paspoort en chipregistraties. Gisteren was één van hen ingeleverd bij dierenarts Sofie voor gebitsverzorging en toen die opbelde dat het hondje opgehaald kon worden werd er gezegd dat Els de rekening betaalde. Dat doet Sofie uiteraard niet zonder overleg... Indien de geschiedenis zich ooit nog eens zal herhalen dan betalen wij en halen wij het hondje op. Want wat voor leven heb je als hond zijnde indien je als eigenaar in 2,5 jaar nog geen potje bijeen hebt gespaard voor een gebitsbehandeling?

 

De post halen bleek ook geen goed idee. Stapeltje rekeningen op het verkeerde moment. Ik vond het voor die dag genoeg, meer dan genoeg. Ik ben asperges gaan kopen en ik heb Joyce opgehaald. Dat begin was ook 'fout' want de conclusie is dan dat het hier wel erg druk is, veel dieren en wanneer ga je daar dan een baasje voor zoeken? Er zijn er een paar die eerst een operatie behoeven en die gaan we niet tevoren plaatsen. Bovendien Joyce: laat het rusten en toen werd het toch nog gezellig.

 

Ik heb mijn best gedaan voor een onherplaatsbare asielhond, die mag naar vrienden van ons. Maar of ik dan even wil regelen op welke dag én hoe hij daar gaat komen. Zal ik de klepel even bij de bel brengen, dat is de kortste klap. Ik weet het, het is allemaal maar een kwartiertje werk maar de kwartiertjes worden schaars. De rekening van het pension komt in zicht. Vijf euro per dag per hond klinkt heel weinig. Maar als ze allemaal samen er 225 dagen op hebben zitten dan wordt het toch nog een berg geld. Dus weer bellen, regelen en bedelen... Het komt allemaal weer wel goed hoor maar zo voelt het soms even niet! Eigenlijk moest ik rekeningen betalen, honden overschrijven, de Pitbulls onder de aandacht brengen en ga zomaar door... Ik besloot Marcha haar gescheurde body uit te trekken en met haar te gaan wandelen. Marcha is kreupel, ik niet minder dus dat ging prima samen. Even de buitenlucht in en even opsnuiven waar ik het ook weer allemaal voor doe. En dat heeft geholpen!

 

Liesbeth de poes gaat beter na de tweede injectie sinds gisteren. Ze kan weer staan en doet iets wat op lopen lijkt. Ze eet en drinkt goed. Weer een teken dat men niet te snel op moet geven, zolang een dier knokt, knokken wij met ze mee en dat heeft opnieuw zijn vruchten afgeworpen. Jan is naar de stort met materialen die mensen die het waarschijnlijk goed bedoelde hier hebben afgegeven. Hij heeft me bij vertrek, bezweet en wel na het laden van de aanhanger laten beloven niets meer aan te pakken want het klinkt altijd mooier dan het is.

Vanochtend met Rosalie en dove Alissa naar Sofie voor sterilisatie. Helaas kon Alissa onverrichter zake mee terug naar huis. Hartritmestoornissen waardoor de narcose te riskant zou zijn. Naast sterilisatie is gebitsbehandeling voor haar erg belangrijk, slecht gebit is slecht voor het hart. Ook heeft ze een cherry eye wat ook operatief ingrijpen vereist. Nu op de bèta blokkers en over 14 dagen het hartje nog eens bekijken. Rosalie heeft de ingreep goed doorstaan. Toen ik haar ophaalde nam ik poes Liesbeth even mee omdat die wel iets verbetering vertoont maar nog niet zelfstandig kan staan. Morgen mag ze zo nodig nog een injectie. 

 

Later ben ik nog even lekker buiten bezig geweest in het gezelschap van onlangs geopereerde Marcha. Ik heb nog een papierwinkel inzake paspoorten afgewerkt en een aantal poststukken gereed gemaakt voor verzending. Er is nog veel meer te melden maar mijn eren wacht al iets te lang. De rest komt dus morgen...

Het mogen ophalen van Marcha liet lang op zich wachten. De baarmoeder lag aan flarden, knobbels op de eierstokken, mamatumoren verwijderd, een tumor op de bil weggehaald en foto's gemaakt van haar elleboog rechtsvoor. En dat laatste was pas echt schrikken. Meerder OCD-tjes die op een dusdanige wijze zijn ingekapseld dat het scharnieren van het ellebooggewricht nagenoeg onmogelijk is. En daar is in dit stadium niets meer aan te doen, tenminste niet met de verwachting dat ze erop vooruit zou gaan. Slik! Het is een wonder dat bij al deze mankementen de meest vrolijke hond ter wereld hoort.

 

Nique en ik hadden bulldog Wim meegenomen. De handelaar waar wij hem van gekregen hebben had gezegd dat hij het somber inzag voor de veel te kleine bull. Door steeds maar plattere 'smoelen' te willen fokken verandert ook het kaakgewricht, dat heeft tot gevolg dat er bij die dieren een knik zit in aanhechting luchtpijp en alleen dat geeft al benauwdheid. Hij heeft natuurlijk een zogenaamd cherry-eye maar dat is niet zijn grootste euvel en daar heeft hij ook (nog) geen last van. Dus dat kan later en bovendien is de kans groot dat het tweede oog er ook nog één gaat ontwikkelen. Wim was benauwd op de longen, ze dacht slijm te horen. Wellicht kennelhoest geënt op een moment dat hij daar niet helemaal vrij van was. Dus antibiotica. De schat heeft ontzettend slechte heupen maar met naar eigen inzicht kunnen bewegen kan het zijn dat de spieren zich dusdanig ontwikkelen dat die richting heupen alles op de juiste plaats houden waardoor zelfs honden met slechte heupen ook in een later stadium pijnloos kunnen functioneren. Hij heeft dwerggroei, maar ook dat wisten we al. Voor nu eerst 10 dagen antibiotica en daarna terug op controle. Toen wij bij Sofie waren belde Jan. Witte poes Liesbeth had een attack gehad en kon opeens niet meer staan of lopen. Medicatie voor haar meegenomen. Bij thuiskomst haar dat direct gegeven.

 

Marcha heeft gisteravond al geplast en gepoept, dat was gunstig. Ze ligt met een soort van bodystocking aan voor de kachel in de Kattine en dat vind ze heerlijk! Vannacht had ze wel op diverse plaatsen gal overgegeven. Vandaag heeft ze toch alweer gegeten en het lijkt haar naar omstandigheden redelijk goed te gaan.

 

Morgen worden Rosalie en Alissa gesteriliseerd. Met poes Liesbeth gaat het ietsjes beter. Ik heb haar wereldje wat kleiner gemaakt, ze zit nu in een bench in de Kattine dan is het voor haar net allemaal wat beter te behappen. Even kijken hoe het morgen met haar gaat want ze kan eventueel nog even mee naar dierenarts Sofie als ik de twee dametjes wegbreng.

 

 

Vandaag werd onze Marcha gesteriliseerd. Behoorlijk ingreep omdat ook voor zover als maar mogelijk de mamatumoren worden weggehaald en een tumor op haar bil zal worden verwijderd. Kleine Mariëlle ging ook even mee, ze heeft een darminfectie en kreeg daarvoor uitbreiding van medicatie. Als Marcha opgehaald mag worden nemen we Engelse bulldog Wim even mee naar dierenarts Sofie. We hopen dan meer te weten te komen over de oorzaak van zijn benauwdheid.

 

De aanwezigheid van twee Franse bulldogjes 'facebook-kundig' gemaakt. Zo ook hun werknamen alhier, Marijke Helwegen en James Parkinson. Ik heb het niet eens zelf verzonnen maar ik vond het wel passend. Geen moment rekening gehouden met het simpele feit dat men het als grievend kon ervaren. Toen gingen er toch een aantal mensen los! Ik kreeg zelfs een mailtje waarin men mij de ziekte toewenste. Vanochtend contact opgenomen met Marijke Helwegen, ze kon er niet echt van wakker liggen. Maar goed, in het vervolg heten ze in het openbaar dus Marijke en James. Het zijn bovendien 'werknamen' want er is al serieuze belangstelling voor mits het qua gezondheid verantwoord is om ze te herplaatsen. Bovendien kreeg ik ook een berichtje, een keurig net bericht, van een kennis die de naamkeuze ook moeilijk vond omdat ze een dierbare aan de ziekte verloren had zien gaan. En ho even, het is nooit de bedoeling geweest om wie dan ook te kwetsen!

 

Toch staat de manier waarop mij verschrikkelijk tegen, het stuit mij tegen de borst om hun namen te wijzigen/verwijderen. Stichting Dier en Project is een kleine stichting die bergen werk verzet en die 'stapels' dieren op het nippertje voor de dood weet te behoeden. Daar heb ik mijn leven aan opgeofferd en dan zal ik blijven doen. Ik zorg voor andermans dieren, dieren die men aan- en net zo gemakkelijk weer afschafte. Die dieren zijn welkom in mijn hart, in mijn huis waar ik de hypotheek voor betaal. Ik werk buitenshuis om die hypotheek en de kost te verdienen, de kost voor velen! De opvang wordt daarbij gesteund door een handjevol donateurs die ik als grote groep (dieren)vrienden beschouw. Ik noem een hondje zoals ik dat wil noemen en als ik daar onbedoeld iemand mee kwets dan mogen ze dat altijd op een fatsoenlijke manier aan mij kenbaar maken en dan zal ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid onmiddelijk begrip op kunnen brengen voor de bezwaren. Maar om te zwichten voor mensen die zelf geen greintje fatsoen en respect op kunnen brengen vind ik persoonlijk een moeilijke opgave. Marijke Helwegen heeft overigens ook nog laten weten dat ze het een schat van een hondje vindt. En nu genoeg daarover.

 

In ben in afwachting van het ophalen van Marcia, ik kan bijna niet wachten! Aanstaande woensdag zijn dove Alissa en Rosalietje aan de beurt. Met al die medische ingrepen hebben we tenminste echte redenen om wakker van te liggen...

Nieuwe commentaren

15.04 | 11:34

Onschuldig tot het tegendeel bewezen is! "Ik keek alleen maar naar dat lekkere eten...….toch?"

...
14.04 | 16:47

slimpie!!

...
10.04 | 07:44

Ach gossie, die Wimpie! Hij heeft zoiets leuks over zich! Hopen dat de antibiotica aanslaat. Ik wacht op de volgende update!

...
08.04 | 19:30

Nou Els, als je een hond "krijgt" met een enorme dikke kont..... mag je hem/haar best naar mij vernoemen hoor! Groetjes Astrid

...