Dagboek van Els

Ik wist niet dat ik nog zoveel tranen had, maar ze kwamen toen ik mezelf op de knieƫn vond en bad.... Dat het slechts een boze droom was geweest, waarin niet de dieren maar de mens was verworden tot beest!

Ik hoop dat mijn gevoel me niet bedriegt, ik ben het vorige jaar immers meer dan genoeg bedrogen en voorgelogen, maar wellicht moet ik op mezelf durven vertrouwen. Vanochtend (woensdag) werd ik voor het eerst sinds lange tijd wakker met het idee dat de pijn en de ellende net wat minder diep in mijn lijf zit. Ik durf weer te hopen op 'gewoon' een ellendige 'oude mensengriep' die door de omstandigheden retelang aanhoudt. Ik ben er nog niet en gedurende de drukke dag vliegen de sterren dan nog met regelmaat voor mijn ogen maar het voelt anders. Na het ochtendritueel van uitlaten, voeren, het ruimen van express gedeponeerde ongelukjes ben ik de pup op gaan halen. Op de terugweg had ik een tevreden slapende pup in de auto dus snel even wat boodschappen gedaan. Thuis de pup geïnstalleerd en de tijd genomen om met Jan te lunchen. Voor nu heel erg trots op mezelf want na een middagje puzzelen zijn ontelbaar veel 'opdrachten' gelukt die ik eerder voor onmogelijk hield. Resterende RVO eisen kunnen voldoen, wat privé zalen kunnen regelen/activeren, iets vanuit de boekhouding kunnen vinden en regelen voor wat betreft een jaardonatie, iets in kunnen vullen/in kunnen leveren betreffende Joyce. Ik geef het toe, voor iedereen zal het een eitje zijn, voor mij voelt het als een overwinning van jewelste. Vanavond zelfs redelijk op tijd gegeten én ook nog gezond! Way to go, zo moet het Els! En nu volhouden. 

Deze super knappe teckelpup. Ongeveer 9 weken jong...

Poedelpup Joep mag blijven waar hij is. Met andere woorden: zijn pleeg, één van onze vrijwilligers die hem in opvang nam heeft laten weten dat zij hem graag wilde adopteren. Ik ben er even mee naar de dierenarts geweest voor de 2e puppy enting en vanavond voor het voeren mocht hij weer heel blij samen met zijn eigen mens naar zijn voor altijd thuis-huis. 

Als het goed is, kan het snel gaan. Kruimel kreeg gisteren bezoek van aspirant adoptanten. Vanmiddag volgde het huisbezoek en vanavond is ze al verhuisd. Het kan eigenlijk niet beter. Met ontzettend veel dank aan de geweldige plegers! Kruimel had gedurende de voor haar moeilijke periode vaak een dierenarts nodig. Adoptanten overwegen zelfs om ook de eerder behandelende dierarts te contacteren voor het opbouwen en behoudt van de huisarts.

Nieuwe reacties

14.01 | 22:51

Zo triest.

...
14.01 | 14:55

Hoi Els, wij vinden Indy heel mooi en willen graag haar alle liefde geven en alle leuke dingen doen die een hond verdient,kun je ons wat laten horen alstublieft

...
05.01 | 10:20

Ik zou indi een heel fijn forever home willen geven .
Ik heb zelf al een klein hondje en 2 poesjes.
II woon aan het bos en ben buren van wally.

...
01.01 | 17:06

Ik heb je toch al eens gevraagd of Jan geen aardig broertje had? Maar helaas....
Jullie en alle diertjes en alle D&P vrienden een heel gelukkig en gezond 2022

...