Dagboek van Els

Vanochtend al niet fit opgestaan. Desondanks de hele dag aan de poets met vlooienbestrijding. Dus bedden en banken demonteren, stofzuigen, inspuiten en terug in originele staat zien te brengen. De tapijten gestoomd en meer van dat soort zaken. Deze avond totaal gesloopt al slapend op de bank doorgebracht. Hoop morgen fit te zijn, want dan zal er actie moeten worden ondernomen voor de kleine pup die nu nog op de kliniek van Yvet verblijft maar die een neurologische expertise behoeft en daartoe waarschijnlijk naar Herentals moet worden overgebracht. 

Pipo is een oud en zwaar beschadigd hondenventje. Oude elleboog breuk waardoor bewegingbeperkingen zijn ontstaan. Zware hartruis, één blind oog en een behoorlijk hoge leeftijd. Bijna kansloos, geheel kiesloos. We hadden al een permanent plekje voor hem want geen hondje om ter adoptie aan te bieden. Maar soms gebeurt er iets onverwachts waardoor het voor zo'n dier allemaal nog veel leuker gaat worden. Ursula is compleet voor hem gevallen en besloot hem te adopteren. De overdracht heeft reeds plaatsgevonden. Geweldig lekkere Pipo de clown, je had het niet beter kunnen treffen!

Gisteren vond onze lieve Julia haar thuis. Dierenarts Sofie heeft deze herplaatsing begeleid en zal het verloop ervan ook blijven begeleiden. Haar meer dan geweldige pleeg Ursula bracht alles in gereedheiDe plaatsing voelt voor alle betrokkenen goed! Pleeg Ursula had haar koffertje meegenomen dan werd zeer gewaardeerd. Dat is ook bijna te schattig! 

Ik zal proberen om een aantal hele lange dagen én nachten heel kort samen  te vatten. Afgelopen dinsdag haalde ik poedelpupje Ed op. Geboren binnen de fokkerij van een fokker waar we vaker honden van overnemen. Ik heb hem ooit gezegd dat hij altijd aan ons mag vragen om een hondje met mankementjes over te nemen in plaats van over te gaan tot doding. En zo kwam de vraag: Ik zie dit niet zitten maar willen jullie het proberen? Uiteraard mogen u en ik daar van alles van vonden maar dat is niet echt relevant. Als ik u de azijndrinkers een wijze raad mag geven, ik zou me druk maken om de fokkers waar we nooit pupjes met mankementjes ter overname aangeboden krijgen want die verdwijnen en u wil niet weten waarin. 

 

Maar goed, Ed was hier en even observeren wat er nu precies mis is met hem. Gedurende de nacht kreeg hij toevallen, heftige aanvallen. Leek op epilepsie maar dat is op die leeftijd van 8 weken niet waarschijnlijk. Dus woensdag aan het bellen. Sofie had was om 17.00 uur een gaatje. Dierenarts Hans om 12.00 uur. Na 5 uur kunnen we weer weinig meer dus voor 12 uur gekozen. Dat had als bijkomend voordeel dat de afspraak tot het ophalen van Joyce ook gewoon door kon gaan. Hans dacht aan een levershunt, van bloedserum af en dat ging richting lab. Omdat we een faling in de lever verwachten konden we ook geen medicatie of pijnstilling verstrekken. De lever zou daarmee extra worden belast. Es is zeker blind aan 1 oog, wellicht aan 2 maar dat onderzoek had niet de prioriteit gedurende deze fase. Es verbleef in een grote bench op de eettafel en ik hield hem scherp in de gaten. Ook 's nachts! Op donderdagavond kregen we bericht dat het labo had laten weten dat er geen reden was gevonden tot aanname levershunt. Daarnaast werd er gezegd dat die uitslag vals negatief kan zijn op die leeftijd, onder de 16 weken niet betrouwbaar. Ed is 8 weken. In Leipzig heeft het lab echter studie gemaakt van onderzoek op jonge leeftijd. Zij zouden er zich ook nog eens over buigen. Vrijdagochtend kwamen zij echter met dezelfde conclusie, niet waarschijnlijk maar vanwege de leeftijd niet helemaal uit te sluiten. En natuurlijk vraag je jezelf dan even af waarom we het dan hebben laten testen en kostbare tijd op een uitslag hebben gewacht...

 

Maar hoe nu verder? Dierenarts stelde voor, lucose testen. Daarna ammoniak testen, omdat die stof vluchtig is moet dat ergens waar ze direct kunnen testen. Daarna waarschijnlijk een specialistische echo en later wellicht een MRI. Ik ben niet van de 7 stappen, liever dan opeens de 7e stap. Bovendien was het vrijdag en we konden het diertje niet tot na het weekend zo laten lijden. Dus eigenlijk op zoek naar die 7e stap van dik duizend euro om uit te sluiten dat het toch levershunt zou zijn. Maar eenmaal thuis werd duidelijk dat we gevoelsmatig op het verkeerde spoor zaten. Messenger bericht gestuurd naar dierenarts Yvet die toevallig voor privé zaken geen afspraken had staan en even de tijd kon nemen om heen en weer te berichten. Yvet heeft een heel goed uitgeruste kliniek in Heinkeszand en met haar afgesproken dat ik zou zorgen dat het pupje daar was op het moment dat zijzelf met haar avonddienst begon. Eerst de benodigde papieren voor Belgische veilingpakketten klaar gemaakt voor verzending en 15 jarig hondje Bobby arriveerde hier. Hij behoorde toe aan een baas die op 52 jarige leeftijd overleed. 

 

Dus einde middag naar kliniek van Yvet. Die zou opnieuw bij het begin beginnen tot er duidelijkheid was. En die was er snel. Te open fontanel en de echo liet vocht zien, waterhoofdje. In de hersenen donkere vlekjes... Yvet loodst hem zo pijnloos mogelijk door het weekend heen en zoekt intussen contact met een neurologe in Herentals. Heel misschien kan er een drain worden geplaatst en of dat effectief is hangt af van de verdere aandoeningen. En willen we dat? En hoe kunnen we dat betalen? We weten het nog niet. Maar als hij een kans heeft, dan gaat hij die krijgen. 

Vandaag kwam er een einde aan de prachtige én lange reservetijd van hondje Scooby. Een aantal jaren geleden kwam hij als kansloos, bejaard asielhondje bij ons in de opvang terecht. Hij was destijds zwaar teleurgesteld en daardoor enigszins humeurig! Verlatingsangst speelde hem parten en dat is natuurlijk niet verwonderlijk wanneer je op die leeftijd en in dat asiel terecht bent gekomen!

 

Maar op een voor Scooby wel hele mooie dag besloten Wally en haar zoons om de kleine oude hondenman op te nemen in harten en huis. De bank werd ondergeplast, het aantal toegestane decibellen werd met regelmaat overschreden en toch werd er aldoor van hem gehouden. Hij raakte op zijn gemak, liet zich in de watjes leggen en genoot met volle teugen. Na al het mogelijke nog uit de reservetijd te hebben gehaald was de koek nu toch wel heel echt op en afgelopen dinsdagmiddag luidde de moeilijke opdracht, loslaten wat je bij je zou willen houden! Wat resteert is de leegte die hij achterlaat en het verdriet! Bij ons overheerst de dankbaarheid!

Hondjes zoals Scooby nog een geweldige tijd bezorgen is in onze ogen een heldendaad! Geen eisen stellen, alleen maar zorgen voor en houden van! Lieve Wally, Mike en Dave dank jullie wel dat hij een volwaardig familielid mocht zijn. Ook heel veel dank aan zijn liefdevolle bonusfamilie, Adri, Lisanne en Louk waarbij hij ook altijd meer dan welkom was! Liefs, sterkte en oneindig veel dank: ook namens Scooby!

Nieuwe reacties

02.07 | 22:36

Wat een toestand: een hond weg geven? Hij hoort dan terug bij jullie te komen?
Sterkte met de pup!

...
26.06 | 07:33

Wat een verdriet zullen jullie hebben maar wat fijn dat hij nog in een liefdevol gezin ook het góede van de mensheid heeft mogen ervaren. Heel veel sterkte!

...
25.06 | 18:44

Ach Els, die heb ik toen bij jou gezien. Kwam toch tegelijkertijd met Claudetje?

...
25.06 | 17:06

Ik weet dat het vaak gebeurt, maar je zou zulke mensen toch iets áándoen!
Deze diertjes hebben alle geluk van de wereld gehad. Dankjewel tante Bertha!

...