Dagboek van Els

Wat leuk dat ook jij begint te begrijpen dat je erbij mag horen...
Geboren in november 2020 en hij heeft flapvoeten, oftewel kromme poten. Hij heeft er zelf geen hinder van. Verblijft tijdelijk in een liefdevol pleeggezin en is nu uiteraard nog niet ter adoptie maar ik houd jullie op de hoogte!

Ik zeg het eerlijk, ik ben geen kei in het toelaten van mensen in mijn hart en in de kern van mijn huis. Jan is veel meer een gezelligheidsdier en zal altijd blijven proberen om mijn niet te negeren kluizenaarsgen in te tomen. En zo nu en dan, dan lukt hem dat en sluipt er iemand geleidelijk aan ons leven binnen die ik dan als vriend bezie. En als zo iemand zich dan openbaar tegen een aantal leden van het team keert zonder daarover met betrokkenen te communiceren, dan voelt dat als een dolksteek. Dat in combinatie met de dood van mijn troosthondje Claudetje, het verdriet om haar werd ook nog eens overschaduwd door al dat nare, uiterst grievende gedoe, heeft mij bijna doen besluiten om sneu in een hoekje weg te kruipen met het dekbed over mijn hoofd. En ik garandeer u, dat is niet mijn gebruikelijke reactie op problemen.  Maar als er wordt beweerd dat wij gebeld zijn, niet opnamen en niet terugbellen terwijl we geen gemiste oproepen hebben, zelf inmiddels talloze keren gebeld hebben zonder dat er opgenomen, noch teruggebeld wordt dan weet je dat je de verliezer bent. Want van onwaarheden kun je niet winnen. Als je dan ook behoort tot de groep mensen die niet kunnen reageren op de desbetreffende berichtgeving dan ben je gewoon gedegradeerd tot schietschijf. En dat is niet mijn favoriete hoedanigheid. 

 

De put was diep en bijzonder genoeg was de 'vijand' de uitgestoken hand. Een handelaar die voor een onverkoopbaar exemplaar contact opnam. Ik vertelde hem over het doodgereden hondje, mijn intens medelijden met het pleeggezin en de daarop volgende verwijten. Ik wist niet of ik nog wel de aangewezen persoon was. 'Oh Els, dat is heel simpel. Wat dacht je dat er met al die andere honden die bij jullie terecht zijn gekomen was gebeurd als je die niet had aangenomen?' Ik heb het hondje opgehaald en toen ik bij thuiskomst ook nog eens een stapeltje allerliefste kaartjes van de wereld vond wist ik dat het nog niet over is. Er komt een dag dat die hand rond mijn strot niet meer loslaat maar blijkbaar is dat nu nog niet het geval. Ik had vanmiddag nog een vergadering. Morgen een afspraak en volgende week nog een paar. En dan heel even een 'lege' agenda vol dieren die hier zijn. Twee weken om mijn huis en mijn hart op te ruimen. 

Ik had vandaag werkoverleg bij en met mijn buitenshuisbaas. De adoptie van Chill werd officieel bekrachtigd door het tekenen van de contracten. Dankjewel voor de mooie bloemen. We proberen op korte termijn een huisbezoek in Lauwersoog mogelijk te maken. We kregen aanvragen voor 6 honden waarvan 4 zeer dringend. Gaan we proberen te regelen. 

 

Ik kreeg geen telefonisch contact met Joyce, de mensen-oma van Claudetje die gisteren zo verdrietig was vanwege haar overlijden. Ik was wat ongerust en omdat ik toch nog wat 'klusjes' moest klaren, reed ik er toch maar even heen. Niets aan de hand! Maar goed, fitting van een lamp gefixet, lijst gelijmd en de vliegen bestreden. Thuis voeren, eten gekookt en de kittens gekroeld want ze zijn nog wat onwennig in hun nieuwe woning. 

Weinig geslapen. Claudetje was nog in de huiskamer dus nog een poosje bij haar zitten mijmeren. Vroeg op pad want ik moest om 9.00 uur bij Sofie zijn. Daarna om boodschappen, heel veel boodschappen! We hadden de laatste tijd veel van de reserves aangesproken en dan opeens sla je de handen op een lege plek. Bij thuiskomst boodschappen opruimen. De lunch voor de dieren. Bab kwam boekhouden. Miranda, Jan, Jeanet en ik brachten de kleine hondjes naar het tweede hondenbosje om ze samen met golden Rosa te laten spelen. Daarna samen met Jeanet even de Bulldogkamer anders ingericht zodat Mimi met kittens daar gehuisvest konden worden. Kittens en Mimi ontwormd en verhuisd. De samengebonden benches waarin zij eerder verbleven, schoongemaakt en ingericht voor een hondje.  

 

Jan en Ik hebben samen rond de klok van 3 uur ons Claudetje begraven. Voor altijd dichtbij ons! De kleine hondjes uit het bos gehaald en golden Rosa maar mee naar binnen genomen. Ze was eenzaam en ik weet niet of ze überhaupt geadopteerdzal worden. Ze is lief maar ouder, klein voor haar ras, kromme poten... kortom, ze staan niet in rijen van drie opgesteld om haar een geweldig thuis huis te bieden. Gelukkig verloopt het hier in huis redelijk voorspoedig. Ik ben gaan koken, ook voor Joyce. Nog even de honden voeren, Rosa durft nog niet te eten maar dat zal wel goed komen. Op naar Joyce, een verdrietige hondenoma. Mooie herinneringen opgehaald die het verdriet wellicht wat verzachten. 

 

Ik heb vernomen dat Beagle Vera haar logeerpartijtje zo goed is bevallen dat Ivo, Femke, Tim, Brent en hond Casper haar binnen hun familie willen opnemen. Dat is echt heel goed nieuws terwijl je tegelijkertijd denkt, je afvraagt waarom het Saartje niet gegund was. En ik kan niet anders zeggen, ik ben er naast verdrietig ook zó ontzettend boos over! Wie, oh wie kan er in hemelsnaam zo stom zijn om een hond die uit voorzorg een tuig en een halsband draagt binnen 24 uur na aankomst voor de deur los te laten. Dat is geen pech, dat is de dood op je geweten hebben door zware nalatigheid!

Nieuwe reacties

26.07 | 23:55

Oh jeetje Els, je moet uit bijzonder materiaal zijn vervaardigd om jouw leven te kunnen leven en om de dood op jouw manier te kunnen aanvaarden. Knuffels

...
26.07 | 22:08

Heel veel sterkte met dit grote verlies!

...
26.07 | 18:25

Heel veel sterkte voor jullie samen. Weet één ding, ze heeft het ontzettend goed gehad bij jullie

...
26.07 | 08:40

Enorme bewondering voor Jou en Claudetje. Je hebt alles voor haar gedaan en meer kan een mens niet doen! We staan nu eenmaal soms machteloos! Veel sterkte . . .

...